อวิ๋นเจิงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะตลอดทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาก็ปวดเมื่อยไปทั้งเอวและแผ่นหลัง
เมื่อหันหน้าไป ก็สบเข้ากับสายตาของเสิ่นลั่วเยี่ยนพอดี
“อ้าว ตื่นแล้วหรือ?”
อวิ๋นเจิงขยับร่างกายที่แข็งทื่อเล็กน้อย ก่อนมองเสิ่นลั่วเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยหยอกเย้าว่า “นับจากวันนี้ไป ข้าควรเรียกเจ้าว่าพระชายาที่รักแล้วหรือไม่?”
“เจ้าจะเรียกอย่างไรก็แล้วแต่!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วถามว่า “เหตุใดเจ้าไม่ขึ้นไปนอนบนเตียง?”
“ข้ามิกล้าหรอก”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้ายิ้ม “หากเจ้าสะลึมสะลือแล้วเข้าใจว่าข้าเป็นโจรเด็ดบุปผา ก่อนจะซ้อมข้าเสียอ่วม เช่นนั้นองค์ชายหกอย่างข้าคงขายหน้าไม่น้อย”
“เจ้าก็รู้จักเจียมตัวนี่!” เสิ่นลั่วเยี่ยนเบ้ปาก
ความจริงแล้ว นางแสร้งเมาก็เพื่อการนี้
หากอวิ๋นเจิงคิดทำมิดีมิร้ายนาง นางก็จะอาศัยข้ออ้างว่าเมาสุรา ซ้อมอวิ๋นเจิงสักยก
อย่างไรเสีย นางก็ “เมาแล้ว”!
ต่อให้ฝ่าบาททรงกริ้วขึ้นมา ก็คงไม่ลงโทษนางหนักหนาอะไร
ใครจะคิดว่าอวิ๋นเจิงกลับทำตัวเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาครั้งหนึ่ง
อวิ๋นเจิงกลอกตามองนาง ก่อนลุกขึ้นกล่าวว่า “เอาละ รีบลุกขึ้นล้างหน้าหวีผมเถิด อีกประเดี๋ยวต้องเข้าวังไปถวายพระพรเสด็จพ่อ”
เฮ้อ!
ช่างน่าหงุดหงิดนัก!
ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวคนใดเป็นผู้คิดกฎบ้าบอนี่ขึ้นมา
คู่บ่าวสาวต้องไปคารวะบิดามารดาของฝ่ายชายในวันแรกหลังแต่งงาน
อวิ๋นเจิงเปิดประตูห้องพลางหาวหวอดด้วยความคับข้องใจเต็มอก จากนั้นก็เรียกสาวใช้ในจวนมาปรนนิบัติเสิ่นลั่วเยี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าหวีผม ส่วนตนเองเพียงล้างหน้าอย่างลวกๆ ก็พอ
ทั้งสองจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ฟ้าก็ยังไม่สาง จึงมุ่งหน้าเข้าวัง
ทว่าเมื่อมาถึงด้านนอกตำหนักบรรทมของฮ่องเต้เหวิน มู่ซุ่นก็เข้ามาขวางทั้งคู่ไว้
“องค์ชายหก พระชายาองค์ชายหก ฝ่าบาทเมื่อคืนบรรทมไม่ค่อยสนิท รับสั่งไว้แล้วว่าเมื่อพวกท่านมาถวายพระพร เพียงคำนับก็กลับได้...”