ในวังหลวง
มู่ซุ่นกลับเข้าวังมารายงาน
“เจ้าหกมีปฏิกิริยาเช่นไรเมื่อได้ยินราชโองการ?”
ฮ่องเต้เหวินตรัสถามมู่ซุ่นโดยไม่เงยพระพักตร์
มู่ซุ่นเหลือบมองฉินลิ่วก่านที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนตอบตามตรงว่า “หลังจากองค์ชายหกได้ยินราชโองการก็มีท่าทีงุนงงอยู่บ้าง ถึงกับฟังเนื้อหาในราชโองการช่วงท้ายไม่ชัดพ่ะย่ะค่ะ...”
งุนงงหรือ?
ตกใจจนสติเลอะเลือนไปแล้วกระมัง?
ฮ่องเต้เหวินถอนพระทัยเบา ๆ
เจ้าคนเหลวไหลผู้นี้ มิใช่ชอบคัดลอกบทกวีหรอกหรือ?
คราวนี้สมใจแล้วกระมัง!
ก่อนหน้านี้ ซั่วเป่ยยังไม่มีศึก พระองค์จึงยังอาจไม่ส่งอวิ๋นเจิงไปซั่วเป่ยได้
แต่บัดนี้ศึกใหญ่ในซั่วเป่ยหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว
พระองค์อยากไม่ให้อวิ๋นเจิงไปซั่วเป่ยก็ทำไม่ได้อีก
เรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยาก
ยามไร้ศึกกลับส่งบุตรไปซั่วเป่ย พอมีศึกกลับไม่ยอมให้บุตรไป แล้วคนทั่วหล้าจะมองฮ่องเต้อย่างพระองค์เช่นไร?
บุตรชายของคนทั่วหล้าล้วนออกสนามรบได้ มีแต่บุตรชายของพระองค์ที่ออกสนามรบไม่ได้หรือ?
ปิดปากประชาชนยังยากกว่ากั้นสายน้ำเสียอีก!
ขณะที่ฮ่องเต้เหวินกำลังถอนพระทัยอยู่ในพระทัย มู่ซุ่นก็ถ่ายทอดคำพูดของอวิ๋นเจิงให้พระองค์ฟัง
ฮ่องเต้เหวินได้ฟังแล้วก็ถอนพระทัยอีกครั้ง
ถ้อยคำนี้กล่าวได้งดงาม ไม่ทำให้ความตั้งใจอันดีของพระองค์สูญเปล่า
น่าเสียดาย เรื่องที่เขาจะไปซั่วเป่ย ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว!
“เราทราบแล้ว ถอยออกไปเถิด!”
ฮ่องเต้เหวินโบกพระหัตถ์อย่างอ่อนแรง ในพระทัยถอนพระทัยไม่หยุด
ใช่แล้ว!
ตำแหน่งอ๋องจิ้งเป่ย มิใช่จะเป็นกันได้ง่าย ๆ!
พระองค์เตรียมพระทัยไว้แล้วจริง ๆ ว่าอวิ๋นเจิงอาจสิ้นชีพที่ซั่วเป่ย
“กระหม่อมทูลลา”
มู่ซุ่นค้อมกายถอยออกไปอย่างนอบน้อม
“เดี๋ยวก่อน”