ทำลายไม่ได้หรือ?
เมี่ยวอินยิ่งอยากรู้ จึงเอ่ยถามซ้ำ
นางอยากรู้จริง ๆ ว่าสุดท้ายเจียเหยาจัดเตรียมแผนชั่วร้ายอันใดไว้ให้เขา
ในเมื่อมีแผนเช่นนี้ เหตุใดเจียเหยาจึงไม่ใช้เล่า?
“เจ้าคิดจะให้คนชราและเด็กอ่อนเหล่านั้นฆ่าตัวตายต่อหน้ากองทัพทั้งสองฝ่ายกระมัง?”
อวิ๋นเจิงมองเจียเหยาอย่างเฉยชา
ตอนเจียเหยาเอ่ยถึงแผนชั่วร้าย เขาก็นึกออกแล้ว
นี่คือกลศึกที่โกวเจี้ยนใช้เอาชนะเหอหลวี่
กล่าวให้ชัดก็คือ นี่เป็นสงครามจิตวิทยาอย่างหนึ่ง
ใช้ความเด็ดเดี่ยวในการสละชีวิตของคนชราและเด็กอ่อนเหล่านั้น ปลุกขวัญกำลังใจทหารเป่ยหวน
ขณะเดียวกันก็ทำให้ทหารม้าต้าเฉียนหวาดหวั่น บั่นทอนขวัญกำลังใจของพวกเขา
“ก็ประมาณนั้น!”
เจียเหยาเผยรอยยิ้มขมขื่น “หากข้ารวบรวมคนชราและเด็กอ่อนทั้งหมดของเราไว้ ไม่ให้ม้าศึก ไม่ให้เกราะ ทั้งยังไม่ให้แม้แต่อาวุธ! แล้วให้พวกเขาไปสู้ตายมือเปล่ากับทหารม้าของเจ้าต่อหน้ากองทัพทั้งสองฝ่าย เจ้าจะทำลายแผนนี้ได้หรือ?”
เมื่อฟังคำพูดของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
แผนนี้เขาทำลายไม่ได้จริง ๆ
การเข่นฆ่าคนชราและเด็กอ่อนที่ไร้อาวุธอย่างอำมหิต มีเพียงเดรัจฉานเท่านั้นที่ทำได้อย่างไม่รู้สึกผิด
หากพวกเขาสังหารคนเหล่านั้นจริง ๆ จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายที่เห็นภายนอกอาจไม่มาก แต่ผู้คนไม่น้อยคงได้รับบาดแผลทางใจอย่างรุนแรง บาดแผลเช่นนี้จะบั่นทอนเจตจำนงของผู้คน ถึงขั้นทำให้คนเสียสติได้
ต้องยอมรับว่านี่เป็นแผนชั่วร้ายที่แยบยลยิ่ง!
ไม่เพียงช่วยบรรเทาวิกฤตขาดแคลนเสบียงของเป่ยหวน ยังมีโอกาสสูงที่จะเอาชนะต้าเฉียนได้อีกด้วย