หลังจากเสิ่นลั่วเยี่ยนและคนอื่น ๆ แช่น้ำพุร้อนเสร็จ อวิ๋นเจิงกับจางซวีจึงค่อยลงไปแช่บ้าง
ด้านนอกหนาวเหน็บจับใจ แต่ภายในกลับร้อนจนเหงื่อผุดเต็มกาย
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างสุขสบายยิ่งนัก
ทว่าจางซวียังดื่มด่ำได้ไม่นาน เสียงหมิงเยว่ก็ดังมาจากด้านนอก
จางซวีรีบสวมเสื้อผ้า แล้ววิ่งออกไปอย่างลิงโลด
“เจ้าคนไม่เอาไหน!”
อวิ๋นเจิงได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
จางซวีผู้ช่ำชองในเรื่องสตรี กลับถูกหมิงเยว่กำราบเสียอยู่หมัด
นับว่าหาได้ยากยิ่ง!
เห็นได้ชัดว่าจางซวีมีใจให้หมิงเยว่จริง ๆ
แม้ปากหมิงเยว่จะดุร้าย แต่ในใจย่อมมีจางซวีอยู่แน่
ระหว่างที่อวิ๋นเจิงกำลังครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อย เงาร่างหนึ่งก็ข้ามกำแพงเข้ามา
มือสังหารหรือ?
อวิ๋นเจิงใจสะท้าน เผลอร้องเรียกคนโดยไม่รู้ตัว ทว่าผ่านม่านไอน้ำกลับเห็นเป็นเงาร่างงดงาม
เมี่ยวอิน?
อวิ๋นเจิงกลืนถ้อยคำที่จวนจะหลุดปากลงคอ แล้วหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เมี่ยวอิน “เจ้ามาแช่น้ำกับเปิ่นหวังหรือ?”
ใบหน้าเมี่ยวอินแดงระเรื่อ นางค้อนเขาอย่างขวยเขิน “เมื่อครู่ข้าแช่ไม่จุใจ อยากลงมาแช่อีกสักหน่อย ไม่ได้หรือ?”
“ได้ ได้!”
อวิ๋นเจิงหัวเราะเจ้าเล่ห์ พลางจ้องเมี่ยวอินไม่วางตา
เมี่ยวอินมองเขาอย่างเขินอาย ก่อนเดินไปใช้แผ่นไม้ขัดประตูบานนั้นไว้ จากนั้นจึงเม้มริมฝีปากแดง แล้วเริ่มเปลื้องอาภรณ์ต่อหน้าอวิ๋นเจิง
แม้อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินจะเคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันแล้ว แต่เมื่อได้เห็นเรือนร่างอรชรของนาง เลือดในกายก็ยังพลุ่งพล่าน
ทันทีที่เมี่ยวอินลงบ่อน้ำพุร้อน อวิ๋นเจิงก็คว้าตัวนางเข้ามากอด แล้วแนบข้างหูเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “เจ้ามาปรนนิบัติเปิ่นหวังหรือ?”