ตระกูลซูแห่งจวีผิง
เมื่อยืนยันได้แล้วว่าซูหวยหมินและคนอื่น ๆ เรียนรู้วิธีทำน้ำตาลขาวแล้ว ทุกคนในตระกูลซูต่างอดมิได้ที่จะปีติยินดี
เปลี่ยนน้ำตาลแดงให้เป็นน้ำตาลขาว มูลค่าย่อมเพิ่มขึ้นมิใช่น้อย!
ผู้อาวุโสลำดับเจ็ดแห่งตระกูลซูมารวมตัวกัน ยืนกรานให้ซูหวยหมินสาธิตต่อหน้า ว่าน้ำตาลแดงเปลี่ยนเป็นน้ำตาลขาวได้อย่างไร
ซูหวยหมินย่อมไม่ปฏิเสธ สั่งให้คนเตรียมสิ่งของที่ต้องใช้ แล้วจึงเริ่มสาธิต
เขาเพียงสาธิต มิได้ทำน้ำตาลคราวละมาก ๆ ทุกขั้นตอนล้วนทำตามวิธีที่พั่งลู่ซานใช้ทำน้ำตาล
แม้แต่ผ้าห่อก้อนน้ำตาลแดงก็เป็นผ้าขาวชนิดเดียวกัน
“เมื่อเรียนรู้วิธีเปลี่ยนน้ำตาลแดงเป็นน้ำตาลขาวได้ พวกเราก็จะร่ำรวยมหาศาล!”
“ร่ำรวยก็ส่วนร่ำรวย แต่พวกเราต้องระมัดระวังให้มาก”
“ถูกต้อง พอทำน้ำตาลขาวได้แล้ว ส่งไปขายทางใต้เหมาะสมที่สุด”
“พวกเราต้องเริ่มทำน้ำตาลคราวละมาก ๆ โดยเร็ว อย่าให้ตระกูลโหวชิงโอกาสไปก่อน...”
“มีเหตุผล...”
ผู้อาวุโสลำดับเจ็ดแห่งตระกูลซูเริ่มจินตนาการถึงภาพเงินตำลึงสีขาวผ่องหลั่งไหลเข้าสู่ตระกูลซูไม่ขาดสาย
ยิ่งพูด ทุกคนก็ยิ่งตื่นเต้น ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกัน ซูหวยหมินก็เลียนแบบพั่งลู่ซาน เริ่มเติมน้ำส้มสายชูหมักจากข้าวกับน้ำซาวข้าวลงไป
เมื่ออุณหภูมิในหม้อสูงขึ้น น้ำตาลแดงก็ค่อย ๆ ละลาย
ทว่า น้ำเชื่อมในหม้อกลับยังคงเป็นสีเดียวกับน้ำตาลแดงธรรมดา
แตกต่างจากตอนที่พั่งลู่ซานสาธิตอย่างสิ้นเชิง!
“เกิดอะไรขึ้น?”