ควันสัญญาณศึกหรือ?
เมื่อได้ยินคำของอวิ๋นเจิง ฮ่องเต้เหวินก็ชะงักไปเล็กน้อย
ไม่นานฮ่องเต้เหวินก็ได้สติ สีหน้าคล้ำลงแล้วถามว่า “พวกเจ้ายังคิดจะจุดควันสัญญาณศึก เพื่อล่อทหารรักษาประตูบูรพามาอีกหรือ?”
อวิ๋นเจิงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ
ฮ่องเต้เหวินโกรธจนหัวเราะออกมา พลางกวักมือเรียกอวิ๋นเจิง “เข้ามานี่ เรารับรองว่าจะไม่ตีเจ้าให้ตาย!”
เจ้าตัวบัดซบ!
ยังคิดจะจุดควันสัญญาณศึกอีกหรือ?
องครักษ์หน้าพระที่นั่งที่ติดตามเขามามีควันสัญญาณศึกพกติดตัวอยู่ก็จริง
แต่ของเช่นควันสัญญาณศึกจะจุดขึ้นง่าย ๆ ได้อย่างไร?
หากควันสัญญาณลุกโชน ผู้ที่ถูกเรียกมาไม่ได้มีเพียงพวกฉินชีหู่เท่านั้น!
กองรักษาพระนครทั้งหกล้วนต้องถูกเรียกมาด้วย!
ถึงตอนนั้นทั้งพระนครคงปั่นป่วนไปหมด!
“เอ่อ...”
อวิ๋นเจิงชะงักเล็กน้อย รีบโบกมือแล้วกล่าวว่า “ถือเสียว่าบุตรไม่เคยพูดพ่ะย่ะค่ะ”
ตาเฒ่านี่!
ไร้คุณธรรมจริง ๆ!
ฮ่องเต้เหวินมองอวิ๋นเจิงอย่างขบขัน ก่อนถามอีกว่า “นี่เป็นความคิดของตู้กุยหยวนหรือ?”
“ไม่ใช่ ๆ...”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้ารัว “เป็นความคิดของบุตรเองพ่ะย่ะค่ะ”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับเรา!”
ฮ่องเต้เหวินจ้องอวิ๋นเจิง “สมองอย่างเจ้า ยังคิดเรื่องพวกนี้ออกด้วยหรือ?”
อวิ๋นเจิงแสยะยิ้ม ไม่กล่าวอะไรต่อ
ตู้กุยหยวนกลับได้แต่ลอบถอนใจอย่างจนคำพูด
นี่เป็นความคิดขององค์ชายหกจริง ๆ!
ไม่เกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย!
“พวกเจ้าเลิกคิดเรื่องควันสัญญาณศึกเสีย!”
ฮ่องเต้เหวินตรัสเสียงเรียบ “หากคิดจะล่อฉินชีหู่กับพวกออกจากประตูบูรพา ก็หาวิธีเอาเอง อย่าได้คิดอุบายคดโกงเช่นนี้! ไสหัวไปให้พ้น เราเห็นหน้าพวกเจ้าแล้วรำคาญใจ!”
อวิ๋นเจิงหดคอ ก่อนพาคนมุ่งหน้าไปทางประตูทักษิณ
อวิ๋นเจิงกับพวกเพิ่งจากไป ฮ่องเต้เหวินก็จับโจวมี่ซักถาม “ผู้ใดเป็นคนคิดแผนบุกจู่โจมที่นี่?”
“นี่...”
โจวมี่อึกอักไม่กล้าเอ่ย เกรงว่าฮ่องเต้เหวินจะคิดบัญชีย้อนหลัง
ฮ่องเต้เหวินมองออกว่าโจวมี่กำลังคิดอะไร จึงตรัสเสียงเรียบว่า “เจ้าวางใจแล้วพูดมาเถิด เราไม่เพียงไม่เอาโทษเขา ยังจะตกรางวัลให้อย่างงามด้วย!”