“ของสิ่งนี้สวมได้จริงหรือ? ช่างน่าอายนัก...”
“นั่นสิ แค่มองก็รู้สึกกระดากแล้ว...”
“ท่านพี่ อย่าให้ข้าสวมของแบบนี้เลย ดีหรือไม่...”
ภายในจวนอ๋องที่ติ้งเป่ย สตรีทั้งสามของอวิ๋นเจิงต่างหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
แม้แต่เมี่ยวอินผู้มีนิสัยชอบหยอกเย้าก็ยังอายจนแทบทนไม่ไหว
เสิ่นลั่วเยี่ยนถึงกับใช้เสียงออดอ้อนแหลมเล็กที่แม้แต่นางเองยังรู้สึกขัดหู ออดอ้อนอวิ๋นเจิง เพียงเพื่อหลีกเลี่ยงการลองสวมผ้าปิดอกแบบใหม่ที่เขาคิดค้นขึ้น
เพียงวางของสิ่งนี้ไว้ตรงนั้นก็ดูน่าอายแล้ว
สตรีต้าเฉียนส่วนใหญ่ล้วนพันอก โดยเฉพาะสตรีตระกูลใหญ่
มิฉะนั้น หากเป็นฤดูหนาวก็ยังพอว่า แต่เมื่อถึงคราวแต่งกายบางเบา หากสตรีรูปร่างดีเดินไปมาแล้วช่วงอกสั่นไหวขึ้นลง เช่นนั้นจะไม่ทำให้คนอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีหรือ?
แต่ผ้าปิดอกแบบใหม่นี้ไม่เพียงไม่มีคุณสมบัติช่วยรัดอก กลับยิ่งขับเน้นรูปร่างให้เด่นชัดขึ้น
ช่วงนี้จวนก่อเตาผิงไว้หลายแห่งตามคำสั่งของอวิ๋นเจิง หลายห้องจึงอบอุ่นยิ่งนัก พวกนางเพิ่งเข้าประตูก็ถอดเสื้อผ้าออกไปแล้วสองชั้น
หากสวมของสิ่งนี้ต่อหน้าอวิ๋นเจิงก็ไม่เป็นไร
แต่หากสวมออกไปข้างนอก รูปร่างก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น เพียงคิดดูก็ชวนให้อับอายแล้ว
“ของแค่นี้ มีอะไรต้องอับอายไม่กล้าสวม?”
อวิ๋นเจิงมองสตรีทั้งสามอย่างไม่พอใจ “เนื้อหนังบนร่างพวกเจ้า เปิ่นหวังไม่เคยเห็นหรือ? กว่าข้าจะร่วมกับช่างตัดเย็บทำของสิ่งนี้ขึ้นมาได้ ต้องใช้เวลาหลายวัน อย่างน้อยพวกเจ้าก็ลองสวมดูหน่อยว่าใส่พอดีหรือไม่!”
“ให้เมี่ยวอินลองสิ รูปร่างนางดี!” เสิ่นลั่วเยี่ยนขายเมี่ยวอินอย่างไม่ลังเล