เมี่ยวอินกับฉินชีหู่นำทัพบุกสังหารไม่หยุด
ในที่สุด พวกเขาก็ฝ่าวงล้อมทหารเผ่าหมานที่ไล่ตามอวิ๋นเจิงกับเจียเหยาได้สำเร็จ จนมาถึงริมหน้าผา
“อวิ๋นเจิง!”
“อวิ๋นเจิง!”
เมี่ยวอินร้องเรียกเสียงดัง น้ำเสียงเจือสะอื้น
ทว่าไม่ว่านางจะร้องเรียกอย่างไร ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากอวิ๋นเจิง
“ฮูหยินเมี่ยวอิน ท่านดูทางนั้น...”
ทันใดนั้น ทหารองครักษ์คนหนึ่งชี้ไปยังเศษผ้าที่ถูกหินทับอยู่ แล้วตะโกนเรียกเมี่ยวอิน
เมี่ยวอินมองตามทิศทางที่ทหารองครักษ์ชี้ เพียงปราดเดียวก็จำได้ว่านั่นคือเสื้อผ้าของอวิ๋นเจิง
เศษผ้าชิ้นนี้ต้องเป็นสิ่งที่อวิ๋นเจิงทิ้งไว้แน่!
อวิ๋นเจิงกำลังบอกพวกเขาว่าเขากับเจียเหยากระโดดลงไปจากตรงนี้!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ร่างของเมี่ยวอินก็สั่นสะท้าน น้ำตาพรั่งพรูออกมาราวกับไข่มุกที่ขาดจากสาย
ฉินชีหู่ทั่วร่างชุ่มโชกด้วยเลือด กำหมัดแน่น พยายามข่มกลั้นเสียงร่ำไห้ ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วหยิบเศษผ้าที่ถูกหินทับขึ้นมา
“นี่...นี่คือสิ่งที่น้องร่วมสาบานทิ้งไว้หรือ?”
ดวงตาฉินชีหู่แดงก่ำ เอ่ยถามเมี่ยวอินด้วยเสียงสั่นเครือ
เมี่ยวอินสะอื้นจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างยากลำบาก
“พวกเขา...กระโดดลงไปจากตรงนี้หรือ?”
ฉินชีหู่ถามอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม
เมี่ยวอินพยักหน้าอีกครั้ง ดวงตาเลื่อนลอยจับจ้องเบื้องล่างหน้าผา น้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย
เมื่อได้รับคำยืนยันจากเมี่ยวอิน ความหวังสุดท้ายในใจฉินชีหู่ก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เรี่ยวแรงทั่วร่างพลันเหือดหาย ราวกับถูกสูบออกไปในชั่วพริบตา เขาถึงกับยืนไม่ไหว ได้แต่คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ใช้พลองหนามหมาป่าในมือค้ำร่างไว้แน่น