“ปัง!”
ในยามที่เจียเหยากำลังรอความตายมาเยือน เสียงระเบิดก็ดังขึ้นข้างหูนางอย่างกะทันหัน
จากนั้นเจียเหยาก็รู้สึกได้ว่าเท้าที่เหยียบอยู่บนท้องของตนยกออกไปแล้ว
ตุบ!
ดูเหมือนมีบางสิ่งล้มกระแทกพื้นอยู่ข้างกาย
เจียเหยาลืมตาขึ้นฉับพลัน ก็เห็นแม่ทัพใหญ่เผ่าหมานล้มคว่ำอยู่ข้างตัวนาง
ท้ายทอยของเขามีรูเลือดรูหนึ่ง เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด
ตาย... ตายแล้วหรือ?
เจียเหยามองแม่ทัพใหญ่เผ่าหมานผู้ห้าวหาญอย่างเหม่อลอย แทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
เมื่อแม่ทัพใหญ่เผ่าหมานล้มลง ทหารเผ่าหมานที่กำลังต่อสู้กับองครักษ์ของทั้งสองคนก็ชะงักงันไปด้วย
ฉวยโอกาสในช่วงเวลานี้ อวิ๋นเจิงรีบพุ่งไปหาเจียเหยา
เขาคว้ามือเจียเหยาที่ยังคงยืนนิ่งอย่างเหม่อลอยขึ้นมา “ยังยืนอึ้งอยู่ไย? อยากตายนักหรือ!”
เจียเหยาไม่กล่าวอะไร สายตากลับจับจ้องไปยังปืนสั้นในมืออวิ๋นเจิง ซึ่งยังมีควันลอยกรุ่น
นี่เป็นครั้งที่สองที่เจียเหยาได้เห็นรูปลักษณ์แท้จริงของสิ่งนี้
ครั้งแรกสิ่งนี้ตกออกมาจากตัวอวิ๋นเจิงโดยไม่ตั้งใจ นางยังมองไม่ชัด เขาก็เก็บมันกลับไปเสียแล้ว
คราวนั้นนางสงสัยว่าสิ่งนี้เป็นอาวุธลับที่อวิ๋นเจิงพกติดตัว
แต่อวิ๋นเจิงกลับยืนกรานว่าเขาทำของเล่นชิ้นนี้ให้บุตรชาย
บัดนี้ ในที่สุดข้อสันนิษฐานของนางก็ได้รับการยืนยัน
ของชิ้นเล็กเพียงเท่านี้ กลับสังหารแม่ทัพใหญ่เผ่าหมานผู้ห้าวหาญได้ในคราเดียว
“นี่... แท้จริงแล้วมันคือสิ่งใด?”
เจียเหยาจ้องปืนสั้นในมืออวิ๋นเจิงตาเป็นประกาย
นางพอคาดเดาได้ว่าสิ่งนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับดินปืนที่อวิ๋นเจิงเคยกล่าวถึง