ตอนที่ 811 — เล่าปี่รับราชโองการออกจากแผเสีย กุยแกวางแผนบีบบังคับเซวียหลี่ (ตอน 6)
ซีหลี่กล่าวว่า “ท่านซุนเจินรักราษฎร น่านับถือ เพียงแต่แคว้นของข้าน้อยมีทหารน้อยราษฎรน้อย เกรงว่ายากที่จะร่วมกับท่านซุนเจินในเรื่องนี้”
ได้ยินเขากล่าวเช่นนั้น เล่าปี่และกุยแกสบตากัน แล้วทั้งสองกับกวนอูลุกขึ้น คำนับลา
เรื่องนี้เกินคาดหมายของซีหลี่ ไม่นึกว่าเล่าปี่กับกุยแกจะรวดเร็วนัก?
ซีหลี่ย่อมมองไปทางชางโหยวโดยไม่รู้ตัว
ชางโหยวก็ตกใจเช่นกัน เมื่อเห็นเล่าปี่สามคนได้คารวะแล้ว ดูเหมือนจะหันหลังเดินจากไปจริงๆ จึงรีบลุกจากที่นั่งอย่างเร่งรีบ กล่าวว่า “ท่านทั้งหลายมาแต่ไกล เดินทางเหน็บหนาวเมื่อยล้า ควรจะพักในแคว้นข้าน้อยสักสองวันจึงจะถูก เหตุใดรีบร้อนจากไปเล่า”
เล่าปี่มีท่าทีซื่อสัตย์สุภาพ กล่าวอย่างเกรงใจว่า “พวกข้ามิได้จะกลับเมืองกังเหลง”
“เช่นนั้นแล้ว?”
“ท่านเจ้าเมืองของพวกข้ายังได้มอบภารกิจอีกประการให้แก่พวกข้า ซึ่งจำเป็นต้องรีบทำให้เสร็จ”
“ภารกิจอะไรหรือ?”
“ก่อนพวกข้าออกเดินทาง ท่านเจ้าเมืองของพวกข้ากำชับว่า ท่านซีหลี่แห่งแผเสียรักราษฎรและให้ความสำคัญกับคุณธรรม อาจไม่ยินดีก่อสงคราม หากถูกท่านซีหลี่ปฏิเสธ ก็ให้เข้าไปในเมืองไผ่ แล้วขอยืมทหารจากท่านแม่ทัพซุน”
ชางโหยวชะงักไปชั่วขณะ กล่าวว่า “ขอยืมทหารจากท่านแม่ทัพซุนหรือ?”
“ถูกต้องแล้ว”
เล่าปี่หยุดเล็กน้อย แล้วหันไปคารวะต่อซีหลี่ซึ่งนั่งตะลึงอยู่ในโถงอีกครั้ง กล่าวยิ้มๆ ว่า “ถึงยามนั้น คงจำต้องรบกวนขอให้ท่านซีหลี่ช่วยอีกครั้ง”
“ขอให้ข้าช่วยหรือ?”
“ขนาบโจมตี เป็นกลศึก ต่อไปเมื่อยึดแฮผี ท่านเจ้าเมืองของพวกข้าจะกรีธาทัพจากใต้ ส่วนท่านแม่ทัพซุนก็จะรุดมาจากเหนือ เมื่อมาจากเหนือ ก็ย่อมต้องขออาศัยทางจากท่าน”
ใจของซีหลี่กระตุกวูบ สิ่งแรกที่นึกถึงคือเรื่อง “ยืมทางตีกั๋ว” คิดในใจว่า “ยืมทาง? ยืมทาง!” ใบหน้าไม่อาจรักษาสีหน้าเคร่งขรึมได้อีกต่อไป ดวงตาเผยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก เมื่อเห็นเล่าปี่กับกุยแกต่างมีรอยยิ้มที่มุมปาก ก็อดคิดในใจมิได้ว่า “หรือว่าที่ทั้งสองขอให้ข้านำทัพมาช่วยซุนเจินเมื่อครู่ เป็นเพียงข้ออ้างเพื่อให้ซุนเกี๊ยนยืมทางผ่านแผเสียของข้า?”