ตอนที่ 810 — เล่าปี่รับราชโองการออกจากแผเสีย กุยแกวางแผนบีบบังคับเซวียหลี่ (ตอน 5)
เมื่อได้ยินว่าเล่าปี่กับกุยแกมาขอเข้าพบ ใต้เท้าเซี่ยหลี่ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีแคว้นแผเสียกำลังสนทนาคัมภีร์และตำรากับชางโหยว นายทะเบียนหลวง อยู่พอดี
"เล่าปี่ กุยแก?"
เจ้าหน้าที่แคว้นผู้มาแจ้งตอบอย่างนอบน้อมว่า "ขอรับ"
เซี่ยหลี่ลังเลเล็กน้อย ก่อนมองไปยังชางโหยว แล้วกล่าวว่า "สองคนนั้นไยจึงมาอย่างเงียบเชียบเช่นนี้?"
ชางโหยวยิ้มเหยียด กล่าวว่า "ซุนเจินแห่งกังเหลงนั้นกรำศึกจนสิ้นเปลือง ใช้กำลังของแคว้นเดียวเลี้ยงทหารหลายหมื่น กังเหลงขัดสนมานานแล้ว! ตอนนี้ปลายปี เป็นช่วงที่พืชพันธุ์ฤดูใบไม้ผลิยังไม่ขึ้น พวกเขาสองคนมาคราวนี้ นอกจากมาขอเสบียงแล้วจะเป็นอื่นใดเล่า?"
"ซุนเจินแห่งกังเหลงนั้นก็ให้ความสำคัญแก่การเกษตรมาตลอด ข้าได้ยินว่าหลังจากกลับจากเมืองเองฉวน ก็ปลดทหาร ลดกำลังพล เร่งเปิดไร่นาอย่างใหญ่หลวง ตอนนี้คงเหลือทหารแค่หมื่นกว่า เสบียงคงมิได้ขาดแคลนกระมัง?"
"เขาคิดจะตีเมืองแฮผีมาตลอด หากมิใช่เพื่อเสบียง ก็คงเพื่อเหล็กเป็นแน่"
"เดือนก่อนเพิ่งส่งเหล็กไปให้เขาจำนวนหนึ่งมิใช่หรือ"
"ใต้เท้า มีวาจาหนึ่งซึ่งกระผมไม่แน่ใจว่าควรเอ่ยหรือไม่"
"ระหว่างเราแล้ว ยังมีสิ่งใดควรไม่ควรอีกเล่า มีวาจาอะไรก็จงกล่าวมาเถิด"
"ก่อนหน้านี้ เถากงจู่อาศัยกำลังมากรุกรานผู้อ่อนแอ คิดยึดแผเสียของเรา บีบคั้นอย่างหนัก ใต้เท้าจึงต้องรักษาตัว โดยผูกมิตรกับซุนเจินแห่งกังเหลง เพื่อขอความช่วยเหลือ นั่นเป็นเรื่องจำเป็นที่จำต้องกระทำ แต่บัดนี้ ซุนเจินแห่งกังเหลงถืออำนาจจากการปราบตั๋งโต๊ะ หมายตีเมืองแฮผี กลายเป็นภัยใหญ่หลวงอันดับแรกของเถากงจู่ เถากงจู่มิมีเวลาหันมาใส่ใจแผเสียของเราแล้ว ในยามนี้ ข้าน้อยเห็นว่า ใต้เท้าคงไม่จำต้องยอมให้ซุนเจินแห่งกังเหลงมาขอสิ่งใดก็ได้ตามใจอีกต่อไป"
เซี่ยหลี่ถอนหายใจ กล่าวว่า "แต่น่าเสียดายที่เมืองเพ่ยจวิ้นอยู่ติดชายแดนด้านตะวันตกของเรา!"