ตอนที่ 812 — กองทัพเมืองกังเหลงเคลื่อนพล ชีจิ๋วระอุ รออยู่ที่โลหยาง หมายชิงอิจิ๋ว (ตอน 1)
ลมหนาวพัดผ่านไม้แห้งในลานบ้าน กิ่งก้านเปลือยเปล่าโยกไหว ส่งเสียงดังกราวน่ารำคาญใจ
โตเกี๋ยมลุกพรวดขึ้น ตวาดดังลั่นไปทางป่าวรับใช้หน้าเรือนว่า “ปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
แต่ประตูหาได้ปิดไม่ กลับมีคนสองคนเดินสวนเข้ามาเสียก่อนตามเสียงตวาดนั้น
คนหนึ่งคือโจหอง อีกคนหนึ่งคือโจเปา
พอเห็นว่าเป็นคนสนิทของตนมา โตเกี๋ยมจึงคลายน้ำเสียงลงบ้าง สีหน้าเคร่งขรึมแต่เดิมก็หย่อนลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้ามากันแล้วหรือ”
โจหองกับโจเปาได้ยินเสียงตวาดของโตเกี๋ยมเต็มสองหู ครั้นเดินเข้ามาในห้องก็เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของโตเกี๋ยม โจหองจึงยิ้มพลางว่า “ผู้ใดไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มาทำให้นายท่านกริ้ว? นายท่านโปรดบอกข้า ข้าจะไปจับตัวมันมาเข้าเฆี่ยนถวาย”
โตเกี๋ยมฝืนยิ้มคราหนึ่ง แล้วกลับไปนั่งที่เบาะ เชิญคนทั้งสองนั่งลงด้วย
โจเปาเป็นทหาร นิสัยซื่อตรงร้อนวิชากว่าใคร พอนั่งลงก็เปิดปากว่า “จะมีใครอื่นเล่า? ในห้าหัวเมืองของมณฑลชีจิ๋ว ที่อาจหาญมาทำให้นายท่านขัดเคืองได้ นอกจากเจ้านั่นที่เมืองกังเหลงแล้วจะมีผู้ใดอีก?”
โจหองถามว่า “นายท่านทรงพระพิโรธด้วยเรื่องนี้จริงหรือ?”
โตเกี๋ยมถอนใจ “พวกท่านสองคนล้วนเป็นคนใกล้ชิด ในใจข้าคิดสิ่งใดพวกท่านจะไม่รู้ได้อย่างไร?”
เฉาเป่ากล่าวว่า “ใต้เท้า ข้าน้อยกับท่านเฉาหงมาที่นี่ก็เพราะเรื่องของซุนเจินจือขอรับ ซุนเจินจือระดมพลและเสบียงอยู่ในกว่างหลิง ยามนี้ความเคลื่อนไหวของเขาถี่ขึ้นทุกที เห็นได้ชัดว่ากำลังจะผิดสังเกต ข้าขอเรียนถามใต้เท้า ไม่ทราบว่าในเรื่องนี้ได้ตัดสินใจไว้แล้วหรือไม่”
เมื่อโตเกี๋ยมทราบข่าวว่าซุนเจินระดมพลและเสบียงแล้ว จึงได้หารือลับกับเฉาหงและเฉาเป่าครั้งหนึ่ง ผลการหารือในครั้งนั้นคือการแบ่งเป็นสองมาตรการรับมือ หนึ่งคือเคลื่อนกองกำลังจากเขาไท้ซานให้ออกจากหลางเย๋เข้าสู่แฮผี อีกหนึ่งคือระดมทหารประจำมณฑลชีจิ๋วมาชุมนุมตั้งมั่นอยู่ทางใต้ของเมืองตังไฮ่”