ซุนเจินได้ยินดังนั้นก็ทั้งประหลาดใจทั้งยินดี ถามว่า “เฉิงเจียกลับมาแล้วหรือ?”
“ใช่แล้วขอรับ!”
“เขากลับมาได้อย่างไร? ตอนนี้อยู่ที่ใด? รีบไปเรียกเขามา!” ซุนเจินเพียงเอ่ยจบก็เปลี่ยนใจ พูดว่า “ไม่, เขาอยู่ที่ใด? ข้าจะไปพบเขาเอง!”
หานตานหรงตอบว่า “เฉิงเจียยามนี้อยู่ ณ เรือนหน้า ด้วยอาภรณ์ไม่เรียบร้อย อีกทั้งกายยังโสมม จึงกำลังสรงน้ำผลัดอาภรณ์ ครั้นสรงน้ำผลัดอาภรณ์แล้ว เขาก็จักมาเข้าเฝ้าท่านผู้บัญชาการขอรับ”
“ข้าจักไปหาเขาด้วยตนเอง”
ซุนเจินร้อนรนสวมรองเท้า ณ หน้าประตูตำหนัก เรียกให้หานตานหรงนำทาง ก้าวฉับๆ มุ่งตรงสู่เรือนหน้า
เฉิงเจียกำลังชำระกายในห้องข้างของเรือนหน้า
ซุนฮิว ซีจื้อไฉ และคนอื่นๆ ล้วนคอยเฉิงเจียอาบน้ำอยู่ ณ ตำหนัก ซุนฮิวเห็นซุนเจินภายใต้การนำทางของหานตานหรงรีบร้อนมุ่งไปยังห้องอาบน้ำของเฉิงเจีย ก็ยิ้มพลางกล่าวแก่ซีจื้อไฉว่า "จงเว่ยก็อดใจรอไม่ไหวเสียแล้ว"
ใช่แล้ว เฉิงเจียจากไปหลายวัน จู่ ๆ ก็กลับมา จงเว่ยหวังว่าเขาจะนำข่าวดีกลับมาบ้างกระมัง เจ้ากับข้าก็อย่านั่งคอยอยู่แต่ในโถงเลย ไปกันเถิด ออกไปรอเฉิงเจียที่ข้างนอกด้วยกัน
ซุนฮิวเห็นด้วยแล้ว ทั้งสองคลี่ยิ้มผละออกจากโถง ไล่ตามซุนเจินไป ซีจื้อไฉหัวเราะอยู่ทางด้านหลังว่า “จงเว่ยรีบร้อนถึงเพียงนี้เชียวรึ”
ซุนเจินหันกลับไปเห็นว่าเป็นซีจื้อไฉกับซุนฮิว มิได้หยุดฝีเท้า พลางยิ้มกล่าวว่า “มิใช่ข้ารีบร้อน เป็นเจ้าจวิ้นต่างหากที่รีบร้อน”
ความหมายของคำพูดนี้คือไม่ใช่เขารีบร้อนจะพบเฉิงเจีย แต่เป็นเพราะฤดูหนาวใกล้มาถึงแล้ว พวกโจรในเจ้าจวิ้นกำลังจะออกอาละวาดมากขึ้น ดังนั้นจึงเป็นเจ้าจวิ้นที่รีบร้อนจะพบเฉิงเจีย ซีจื้อไฉ ซุนฮิว และหานตานหรง มองหน้ากันแล้วหัวเราะ
เมื่อมาถึงนอกเรือน เฉิงเจียยังคงอาบน้ำอยู่
หานตานหรงเคาะประตูอยู่ด้านนอก พลางเสียงดังหัวเราะกล่าวว่า “จวินชาง จงเว่ยมาเยี่ยมเจ้าแล้ว ยังอาบน้ำไม่เสร็จหรือ? รีบอาบน้ำออกมาเสียเถิด!”
เสียงของเฉิงเจียดังออกมาจากในเรือน เขาเอ่ยขึ้นด้วยความยินดีว่า “ท่านนายกองมาแล้วหรือ? โอ๊ย จะกล้าอาจเอื้อมให้ท่านนายกองรออยู่ภายนอกได้เช่นไร เป็นความผิดของข้าเอง”