ระหว่างเดินทางกลับเมืองหานตาน ซุนเจินได้ฟังข่าวหนึ่ง เป็นข่าวว่า หลิวซวี่ อ๋องแห่งอันผิงกั๋วในมณฑลกิจิ๋ว ถูกสำเร็จโทษด้วยข้อหา "อสัตย์" ดินแดนในปกครองถูกริบคืน
อ๋องแห่งอันผิงกั๋วผู้นี้คือหลิวซวี่ที่เอ่ยถึงก่อนหน้านี้ ผู้ซึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนถูกโจรโพกผ้าเหลืองจับเป็นเชลย แล้วราชสำนักได้เรียกค่าไถ่ตัวกลับมา
ได้ยินข่าวนี้ ซุนเจินและซุนฮิวหันมามองหน้ากันด้วยความยินดี ปฏิกิริยาแรกคือ "ท่านหลี่คงพ้นผิดแล้ว! "
ท่านหลี่ผู้นี้ คือหลี่เซี่ย บุตรชายของหลี่กู้ ซึ่งได้กล่าวถึงไปก่อนหน้านี้
หลังจากราชสำนักเรียกค่าไถ่หลิวซวี่กลับมา ก็มีการหารือให้คืนดินแดนปกครองแก่เขา หลี่เซี่ย บุตรของหลี่กู้ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแห่งอันผิงกั๋ว ได้ถวายฎีกาว่า "หลิวซวี่ ปกครองดินแดนโดยไร้คุณธรรม ถูกโจรร้ายจับตัวไป มิอาจรักษาหน้าที่เจ้าประเทศราช สร้างความอัปยศเสื่อมเสียแก่ราชวงศ์" เห็นว่า "ไม่สมควรคืนดินแดนให้" แต่ราชสำนักหาได้ยอมรับไม่ หลิวซวี่ได้คืนดินแดนปกครอง ส่วนหลี่เซี่ยกลับถูกตั้งข้อหา "ใส่ร้ายเชื้อพระวงศ์" ถูกลงทัณฑ์ "ส่งไปเป็นแรงงานกรมช่างซ้าย"(1)
บัดนี้หลิวซวี่ถูกสำเร็จโทษด้วยข้อหา "อสัตย์" "อสัตย์" โดยหลักหมายถึงความผิดฐาน "ทรยศต่อจริยธรรม ทำลายหลักการ" ที่เรียกว่า "ทรยศต่อจริยธรรม ทำลายหลักการ" ก็คือสิ่งที่หลี่เซี่ยกล่าวว่า "ปกครองดินแดนโดยไร้คุณธรรม" นั่นเอง เมื่อฎีกาของหลี่เซี่ยกล่าวถูกต้อง โทษของเขาย่อมได้รับการลบล้างเป็นแน่
ซุนฮิวดีใจยิ่งนัก ถึงกับสะบัดหมวกแสดงความยินดี
ที่เขายินดีถึงเพียงนี้ เป็นเพราะหลี่เซี่ยมีสัมพันธ์อันดีกับแซ่ซุนมาแต่เก่าก่อน นับว่าเป็นผู้อาวุโสของเขาและซุนเจิน
ในปีก่อนหน้านั้น ซุนซองและเกียเปียวแห่งเมืองเดียวกัน มีชื่อเสียงทัดเทียมกันในแว่นแคว้น ซุนซองสุขุมเยือกเย็นเก็บงำไว้ภายใน ส่วนเกียเปียวปณิธานสูงส่งเอื้ออารี ทั้งสองมีนิสัยไม่ลงรอยกัน คลาคลาดไมตรีจิต ทว่าหลี่เซี่ยกลับคบหาทั้งสองคนพร้อมกัน "มิได้รักใคร่เป็นพิเศษผู้ใด หลีกหนีความบาดหมาง ชาวโลกยกย่องว่าเที่ยงธรรม"
เมื่อหลี่เซี่ยเป็นมิตรกับซุนซอง แน่นอนว่าเขาย่อมเป็นผู้อาวุโสของซุนเจินและซุนฮิว