สหายเก่าของเฉิงเจี่ยหลายคนล้วนเป็นพวกมือปราบท้องถิ่นแถบอี้หยาง เมืองหานตาน ที่หนีเข้าป่าเป็นโจรด้วยเหตุผลต่างกันไป บ้างก็เพราะก่อคดีอาญา ถูกทางการออกหมายจับ จึงจำต้องหลบหนีเข้าสู่หุบเขาเป็นโจร บ้างก็เห็นพวกโพกผ้าเหลืองก่อการ หมายฉวยโอกาสสร้าง “การใหญ่” จึงรวบรวมผู้คนเป็นโจร บ้างก็ทนชีวิตแร้นแค้นมิไหว จึงตัดสินใจเข้าภูเขาปล้นชิงเลี้ยงชีพ พวกเขาเหล่านี้เมื่อครั้งอยู่ในหมู่บ้านตำบลล้วนมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ครั้นเข้าภูเขาเป็นโจรแล้วก็มีชาวบ้านและคนรู้จักเก่ามาสมัครเข้าพวกตามลำดับ บัดนี้ใต้บัญชาของแต่ละคนล้วนมีกำลังพล เพียงแต่ไม่มากนัก มากหน่อยก็สองสามสิบคน น้อยหน่อยก็สิบกว่าคน-- --ก็เพราะกำลังพลใต้บังคับบัญชาของพวกเขาไม่มากนี่เอง พวกเขาจึงตอบตกลงตามคำของเฉิงเจี่ย ยอมสวามิภักดิ์ต่อซุนเจินโดยง่าย
ซุนเจินเรียกพวกเขาเข้าสู่โถงใหญ่ สั่งให้จัดที่นั่ง ซักถามรายละเอียดกำลังของกองโจรหวงหรันและอ๋างตังอย่างละเอียด
คนพวกนี้ก็ดังที่เฉิงเจี่ยว่า รู้เรื่องอ๋างตังมากกว่า แต่รู้เรื่องหวงหรันน้อยมาก ซุนเจินไต่ถามอยู่เนิ่นนาน แม้จะรู้ซึ้งถึงกำลังของกองอ๋างตังมากขึ้น ทว่ากลับรู้เรื่องราวของกองหวงหรันที่ถือเป็น “เรื่องเร่งด่วนที่สุด” และต้องการ “ตีแตกเป็นกองแรก” น้อยยิ่งกว่าเก่า
กระนั้นก็ตาม ซุนเจินก็ยังให้การต้อนรับคนกลุ่มนี้อย่างอบอุ่นและให้เกียรติ เพราะอย่างไรเสียพวกเขาอยู่ในภูเขามานาน ย่อมชำนาญการเดินป่า การรบในภูมิประเทศภูเขาได้ดีกว่า ประการแรก ย่อมเป็นประโยชน์ต่อซุนเจินในการวางแผนฝึกฝนทหารอาสาสมัครของตนให้เชี่ยวชาญการรบบนภูเขา ประการที่สอง ในภายภาคหน้าเมื่อออกรบตีพวกหวงหรัน ก็จำเป็นต้องอาศัยกำลังจากคนเหล่านี้มิได้ขาด