เว่ยเยว่เพราะเสียดายสมบัติข้าวของที่ริบได้ จึงไม่ยอมละทิ้ง ส่งผลให้การถอนทัพล่าช้า
ค่ำวันนั้น โจเมานำทหารกล้าตายหนึ่งร้อยนาย ข้ามฟากแม่น้ำหลี่จากฝั่งใต้อย่างลับๆ มาถึงทางตะวันตกของค่ายเว่ยเยว่ แลเห็นในค่ายของเว่ยมีแสงไฟสว่างไสว ได้ยินเสียงอึกทึกมาแต่ไกล โจเมาเกิดความสงสัย จึงพาทหารเสือสามสี่คนย่องเข้าไปใกล้ค่ายเว่ย เห็นได้อย่างชัดแจ้งว่าภายในค่ายผู้คนสับสนวุ่นวาย เกวียนและม้าปะปนกัน นอกค่ายแทบไร้หน่วยรักษาการณ์ การป้องกันหละหลวม โจเมาจึงฉวยโอกาสจับตัวทหารค่ายเว่ยที่พลัดหลงสองคนได้ เมื่อซักถามจนรู้ว่า เว่ยเยว่กำลังสั่งให้ลูกน้องเก็บรวบรวมทรัพย์สินที่ปล้นสะดมมาในระยะหลายวันนี้ เตรียมจะหลบหนีในตอนเช้ามืด
โจเมามิใช่คนขี้ขลาด พอได้ข่าวดังนั้นก็เกิดความคิดฉับพลัน หันไปกล่าวกับบริวารด้วยความยินดีว่า “นี่เป็นยามที่พวกข้าจะสร้างผลงาน!” จากนั้นก็ส่งคนสองคนให้แยกไปยังใต้กำแพงเมืองเอี๋ยนเซี่ยนกับคันดินฝั่งตะวันออก สั่งให้ทหารรักษาเมืองออกมาช่วยกันโจมตี และดูว่าจะสามารถข้ามฟากไปรายงานเรื่องที่ตัดสินใจกะทันหันนี้แก่ซุนเกี๊ยนได้หรือไม่ ขอให้ซุนเกี๊ยนส่งกองกำลังข้ามแม่น้ำมาร่วมตีกระหนาบค่ายเว่ย
คนทั้งสองที่ถูกส่งไปกลับมาตามลำดับ
เจ้าเมืองเอี๋ยนเซี่ยนไม่รู้จักทหารผู้ส่งข่าวนั้น จึงระมัดระวังเกรงว่าจะเป็นแผนของเว่ยเยว่ กล่าวแก่ข้าราชการว่า “ท่านแม่ทัพนำกองทัพใหญ่มาถึงทางตะวันออกของอำเภอเมื่อหัวค่ำ อย่างช้าพรุ่งนี้ก็จะข้ามแม่น้ำมา ภัยของอำเภอเราคลี่คลายแล้ว ในยามนี้หากผู้นี้เป็นคนของเว่ยเยว่ส่งมาเพราะไม่ยอมแพ้ โดยอาศัยจังหวะนี้มาหลอกให้ทหารเฝ้าเมืองของเราออกไปช่วยตีค่าย แล้วกลับซุ่มกำลังอยู่ภายนอกเพื่อลวงเข้าโจมตีเมืองเรา ความยากลำบากที่พวกเราเฝ้าเมืองมาเนิ่นนานก็จะสูญเสียเมื่อใกล้สำเร็จ!” จึงหาได้ใส่ใจไม่