ภายใต้การนำของนายสถานีตำบลผู้นี้ งักจิ้นและพวกเดินทางมาถึงอำเภอบู๊หย่วน
เมื่อถึงที่ว่าการอำเภอ พบนายอำเภอ งักจิ้นแจ้งตนว่าเดินทางมาตามคำสั่งของซุนเจินเพื่อพบผีเสี้ยน ครั้นเห็นตราผนึกเอกสารราชการที่นายกองงักจิ้นนำออกมา นายอำเภอก็หาได้กล้าละเลยไม่ รีบจัดแจง มอบหมายให้นายทะเบียนอำเภอเดินทางไปส่งงักจิ้นยังจวนที่ว่าการมณฑลแผเสียด้วยตนเอง
มณฑลแผเสียมีอาณาเขตไม่กว้างใหญ่ เมืองแผเสียแม้ตั้งอยู่ค่อนไปทางตะวันตกของมณฑล แต่ระยะจากบู๊หย่วนถึงเมืองแผเสียก็เพียงร้อยกว่าลี้ หากสามารถระดมพลของผีเสี้ยนได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ก็จะตีเมืองตังไฮได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ลดการบาดเจ็บล้มตายของนายทัพและเบาแรงกดดันเสบียง ดังนั้น งักจิ้นหยุดพักเพียงครั้งเดียวระหว่างทาง ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม วันต่อมาก็ถึงเมืองแผเสีย
นายทะเบียนอำเภอบู๊หย่วนอ้างว่า “ขอท่านโปรดรออยู่นอกเมืองสักครู่ รอให้ในเมืองออกมาต้อนรับ” โดยตั้งใจจะเข้าวังก่อนเพื่อแจ้งข่าวแก่งักจิ้น ให้ผีเสี้ยนมีเวลาตอบสนอง ทว่าโดนงักจิ้นปฏิเสธ ไร้หนทาง นายทะเบียนจำต้องเข้าเมืองพร้อมงักจิ้น
เข้าเมืองมา ตรงมาถึงหน้าจวนที่ว่าการมณฑล
ผีเสี้ยนกำลังอยู่เรือนหลังในจวน พลันได้ยินว่างักจิ้นมาถึงตามคำสั่งซุนเจิน ก็ตั้งตัวไม่ทัน
ผีเสี้ยนคิดในใจว่า “ถือคำสั่งซุนกังเหลงมา? ต้องเป็นการระดมทหารแผเสียของข้าแน่! ...แต่ไม่รู้เขานำกำลังทหารเข้านครมาเท่าใด? เหตุใดอำเภอชายแดนจึงมิได้แจ้งข่าวทางทหารล่วงหน้ามาสักฉบับ!”
——แท้จริงอำเภอบู๊หย่วนได้ส่งสารทางทหารมาให้ผีเสี้ยน แต่งักจิ้นเร่งเดินทางเสียจนเมื่องักจิ้นมาถึงแล้ว สารทางทหารกลับยังมาไม่ถึง
หากรู้ข่าวล่วงหน้าได้ ผีเสี้ยนอย่างน้อยยังเรียกประชุมขุนนางในจวน ร่วมกันหารือตามความคิดเห็น ไม่ว่าผลจะอย่างไร อย่างน้อยที่สุดในใจผีเสี้ยนยังพอมีหลัก ทว่านายกองงักจิ้นมาถึงหน้าจวนแล้ว จะให้เขาคอยนานเกินมิได้ จึงไร้เวลาจะหารือกับเหล่าขุนนาง ดังนั้น ผีเสี้ยนจึงได้แต่เร่งเรียกขุนนางคนสำคัญให้รีบมายังโถงใหญ่ในจวน พร้อมทั้งให้สาวใช้สวมเครื่องยศเสนาบดีแคว้นให้ แล้วรีบเร่งออกไปต้อนรับ
ยังไม่ทันพ้นประตูจวน ผีเสี้ยนก็เห็นงักจิ้นตั้งแต่แรกเห็น