คำถามก็คือ งักจิ้นนำทหารม้าเพียงไม่กี่นายไปแย่งชิงอำนาจการบัญชากองทัพแผเสียจากเซี่ยหลี่ นำทหารแผเสียขึ้นเหนือไปตีข้าศึก ไฉนงักจิ้นจึงไม่เกรงว่ากองทัพแผเสียจะก่อการวิวาทหรือไม่
ด้วยเหตุนี้จึงมีสาเหตุอยู่สองประการ ประการแรกคือคำสั่งให้ทหารแผเสียติดตามงักจิ้นขึ้นเหนือนั้น เซี่ยหลี่เป็นผู้ออกคำสั่งแก่เหล่าขุนนางและนายทหารในกองทัพแผเสียด้วยตนเอง นายทหารเหล่านั้นยังไม่ล่วงรู้ความลับภายใน นี่คือประการแรก อีกประการหนึ่งคือกองทัพของซุนเจินบุกยึดแฮผีได้ทั้งหมดแล้ว ทัพสองสายประสานรวมพลเข้ากับเมืองตังไฮ่ บารมีทางทหารเกรียงไกร กำลังฮึกเหิม ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม สถานการณ์เป็นเช่นนี้ คาดว่าคงไม่มีผู้ใดในกองทัพแผเสียที่ไม่รู้จักกาลเทศะ
ด้วยเหตุผลสองประการนี้ งักจิ้นจึงไม่วิตกกังวลแม้แต่น้อยว่าจะเกิดเหตุวิวาทหรือการก่อหวอดต่อต้านใดๆ ขึ้น
งักจิ้นยึดอำนาจบัญชาการทหารแผเสียแล้ว วันนั้นก็นำทหารออกจากค่าย มุ่งขึ้นเหนือข้ามเขตแดน เข้าโจมตีอำเภอต่างๆ ในแถบหยินผิง
ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงอำเภอลี่เสียอย่างรวดเร็ว
เมื่อทราบข่าวว่าทหารแผเสียข้ามเขตแดนขึ้นเหนือไปแล้ว จังป้าก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเรียกบรรดาขุนพลมาประชุม สั่งให้ชางซีนำกำลังไปรักษาเมืองจู้ฉี ให้อิ่นหลี่นำกำลังไปรักษาเมืองกั้นยวี่ และให้อู๋ตุนนำกำลังไปรักษาอำเภอฉวี โดยให้เหตุผลว่าเพื่อเสริมกำลังป้องกันทั้งสามอำเภอ แล้วฉวยโอกาสเข้ายึดครองเสียเลย
เขากำชับว่า หากทั้งสามอำเภอขัดขืนไม่ยอมให้เข้าเมือง ก็ให้ใช้กำลังเข้าตีได้
ชางซี อิ่นหลี่ และอู๋ตุนถามว่า “หากไม่ยอมให้เข้า แล้วจะให้ตีเอาน่ะหรือ เพราะเหตุใดกันขอรับ”
“ทหารแผเสียข้ามแดนขึ้นเหนือไปแล้ว ตันเสียก็ใกล้จะพ่ายแพ้เต็มที พวกเราจะนั่งดูดายอยู่เฉยๆ หาได้ไม่”
“ท่านแม่ทัพมีดำริเช่นไรหรือขอรับ”
“โตเกี๋ยมอนาผิดแผกต่อพวกเรานัก ฝ่ายหนึ่งเราไม่อาจช่วยใต้เท้าซุนแห่งกังเหลงตีตันเสียได้ แต่อีกฝ่ายเมื่อถึงวันไปคำนับใต้เท้าซุน ก็ใช่ว่าจะไปมือเปล่าได้”