จดหมายของโจโฉนั้นถึงจะมิได้ยาวมาก แต่ก็มิได้สั้นนัก ทั่วทั้งหน้ากระดาษชั้นดีเขียนเต็มเกือบสองหน้า
เนื้อหาโดยละเอียดนั้น แบ่งได้เป็นสองส่วนใหญ่
ส่วนหน้านั้นรำลึกความหลังและกล่าวถึงอาลัยเมื่อยามจาก ส่วนหลังเล่าถึงประสบการณ์ยามโจโฉไปถึงเป๋งจิ๋ว กล่าวถึงขนบธรรมเนียมและภูมิประเทศของเป๋งจิ๋วบ้าง จุดสำคัญคือการเอ่ยชมแก่ซุนเจินนักหนาว่าแคว้นนี้ช่างมีภูมิสถานดีและผู้คนเปรื่องปราชญ์ และยังแนะนำผู้มีชื่อเสียงและขุนศึกเด่นประจำถิ่นหลายนามให้ซุนเจินรู้จัก พรรณนาความโดดเด่นมิซ้ำแบบกัน ท้ายจดหมายโจโฉได้ยืมบทกวีจากยุคก่อนแห่งราชวงศ์ฮั่นนี้ว่า “จงละวางสิ่งล่วงเลยแล้วกัน หันมาใส่ใจเพิ่มพูนอาหาร” เป็นดั่งบทส่งท้ายของจดหมายนี้
เมื่อซุนเจินอ่านจดหมายฉบับนี้จบ ก็อดมิได้ที่จะลอบถอนใจพลางรำพึงว่า “ผู้ใดก็ตามที่สำเร็จการใหญ่ได้ ล้วนต้องอดทนในสิ่งที่ผู้อื่นมิอาจทน และกระทำสิ่งที่ผู้อื่นมิอาจกระทำ เมิ่งเต๋อช่างเป็นผู้มีใจกว้างยิ่งนัก”
ลองสวมบทบาท ลองนึกแทน หากสลับให้ตนไปอยู่ในสถานการณ์ของโจโฉ หากผู้ที่พ่ายศึกที่กุนจิ๋วนั้นคือตน และโจโฉเป็นฝ่ายชนะ แล้วโจโฉผู้เป็นผู้ชนะส่งจดหมายมายังตน ตนจะมิเพียงตอบจดหมายเช่นเดียวกับโจโฉ ทั้งยังให้ถ้อยความทั้งสิ้นในจดหมายปราศจากซึ่งความโทมนัสขุ่นข้องเลยหรือไม่เลย เป็นดั่งสหายเก่าพลอดพร่ำเล่าสู่กันฟังเท่านั้นหรือไม่ ซุนเจินเองก็จนปัญญาที่จะชี้ชัดได้
แนบมากับจดหมายนั้นมีบัญชีรายนามของกำนัล จารึกรายการของขวัญที่โจโฉส่งมาพร้อมกับจดหมาย มอบแก่ซุนเจิน
ซุนเจินเปิดดู ในบัญชีนั้นระบุของขวัญไว้แยกเป็นรายการดังนี้ สุราฝนชิงจากไท่หยวน ผ้าป่านจากซ่างตั่ง สุราหูฮาเล่อ อูจินสือ (ถ่านหิน) พู่กันขนกระต่ายจากเจ้ากั๋ว เกลือขาวจากฮ่อตั๋ง และอื่น ๆ ตลอดจนอาชาขั้นดีจากเป๋งจิ๋วอีกสองม้า สาวใช้หูผู้ร้องรำเป็นอีกสี่นาง
ในบัญชีของขวัญนั้น ที่เรียก “ฝนชิง” ก็คือสุราต้นแบบของสุราฝนซิ่งในภายหลัง สุราในยุคนี้ ดีหรือไม่ก็เห็นได้ทันที สุราที่ไม่ดีจะมีตะกอนมาก ขุ่นมัว สุราดีจะใสกระจ่าง “ฝนชิง” นั้น แม้แต่ในชื่อก็ยังมีคำว่า “ชิง” ย่อมเห็นได้ว่าสุราชนิดนี้ดีเพียงใด