เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โดยมีซุนเยว่ ซุนฮิว งักจิ้น และคนอื่น ๆ ร่วมเดินทาง ซุนเจินสั่งจัดรถม้าออกจากเมือง ตรงไปยังค่ายทหารและค่ายราษฎรใกล้เขตอำเภอเยิ่นเฉิงเพื่อตรวจตรา ซีจื้อไฉไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ อีกทั้งอากาศก็เย็นจัด จึงมิได้เรียกเขามาด้วย นี่ก็เป็นแง่มุมหนึ่งที่แสดงถึงความเอาใจใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาของซุนเจิน
เมื่อเทียบกับเมืองอื่นในแคว้นกุนจิ๋วแล้ว เยิ่นเฉิงนับเป็นสมรภูมิรบพุ่งมากกว่า เริ่มจากกบฏโพกผ้าเหลือง ต่อมาซุนเจินและโจโฉได้ยกกองทัพใหญ่มาประจญบานกันถึงสองครั้ง ทว่าด้วยเหตุที่เมืองนี้มีเขตปกครองเล็ก มีเพียงสามอำเภอ ระยะโดยรอบไม่เกินร้อยลี้ สะดวกแก่การจัดการ อีกประการหนึ่ง ภายในเมืองมีช่องเขาคั่งฝู่และจุดยุทธศาสตร์สำคัญคอยป้องกัน ทั้งยังเป็นเส้นทางทหารสายหลักจากกุนจิ๋วสู่ตอนเหนือของมณฑลชีจิ๋ว ฉะนั้นซุนเจินจึงตรึงกำลังพลไว้ที่นี่มาก อีกทั้งเมืองนี้ยังตั้งอยู่ใกล้มณฑลชีจิ๋วยิ่ง แทบจะประชิดเมืองตังไฮ่อันเป็นที่ตั้งของอำเภอตันเสีย ด้วยเหตุนี้ เมื่อเปรียบกับเมืองอื่นของกุนจิ๋วแล้ว สภาพความสงบเรียบร้อยในเยิ่นเฉิงยามนี้กลับนับว่าดีทีเดียว จะว่าโจรผู้ร้ายสูญสิ้นก็มิอาจกล่าวได้ แต่ก็พบเห็นได้ยาก
ในการตระเวนตรวจเยี่ยมที่ตั้งกองทหาร นิคมพลเรือนตลอดจนสอดส่องชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎรแถบเยิ่นเฉิงครานี้ ซุนเจินจึงมิได้นำข้าราชบริพารมากมายนัก เพียงให้เคาทูกับเตี่ยนเว่ยคุมพลราบและทหารม้าคนสนิทรวมแล้วหลายสิบนายติดตามไปเท่านั้น
ตั้งแต่ค่ำวานก่อนถึงแคว้นจนบัดนี้ ซุนเจินยังมิได้สอบถามซุนเยว่โดยละเอียดถึงการปกครองและสภาพความเป็นอยู่ของราษฎรในอำเภอเยิ่นเฉิงขณะนี้เลย ครั้นระหว่างทางไปค่ายกลังตัน ทั้งสองนั่งรถม้าคันเดียวกัน ซุนเจินจึงถามซุนเยว่ว่า 'ท่านพี่ แคว้นเยิ่นเฉิงยามนี้มีจำนวนครัวเรือนและราษฎรเท่าใดแล้วหรือ'