ลิโป้เติบใหญ่ในเป๋งจิ๋ว เมื่อวัยหนุ่มเป็นนักเลงหัวไม้ในท้องถิ่น ภายหลังเข้ารับราชการทหาร ร่วมศึกสงครามจวบจนบัดนี้ก็ร่วมยี่สิบปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นด้านการบัญชากองทัพหรือแนวทางกลยุทธ์การศึก เขาล้วนมีลูกไม้ของตน แผนยุทธวิธีบุกเมืองเองฉวนของเขา กำจัดกำลังหนุนของซุนเกี๊ยน แล้วจึงค่อยเข้ายึดผิงอวี๋นั้น นับว่ารอบคอบเป็นอย่างยิ่ง มิเพียงคำนึงถึงจุดแข็งจุดอ่อนของกำลังพลทั้งสองฝ่าย แต่หากเทียบกับช่วงก่อนหน้านี้ ทางด้านการปกครองเขาก็ก้าวหน้าไม่น้อย อย่างน้อยก็รู้จักใช้ประโยชน์จากชื่อเสียงอันใสสะอาดของมหาบัณฑิตใหญ่เช่นเตียวเมาและตันก๋ง เพื่อบรรเทาการต่อต้านของเหล่าบัณฑิตแห่งเมืองเองฉวน
แน่นอนว่า แผนการนั้นดีเลิศ แต่จะสำเร็จได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับกระบวนการดำเนินการจริงว่าจะเป็นเช่นไร
หลังจากออกคำสั่งแก่ขุนพลอย่างเตียวเลี้ยวและฮักบุกแล้ว พอรุ่งขึ้น โฮเส็งกับโจซิงอยู่รักษาเมือง ส่วนกองกำลังที่ออกรบที่เหลือทั้งหมดก็ออกจากเมือง ภายใต้การนำของลิโป้ด้วยตนเอง แอบเคลื่อนทัพมุ่งหน้าไปยังเมืองเองฉวน
เนื่องจากลิโป้ชื่นชอบนามสถานที่ว่า "ต้าลวี่ถิง" ฉะนั้น ภายหลังเขาจึงเลือกตั้งค่ายที่อำเภอเปาซิ่น ซึ่งเป็นที่ตั้งของต้าลวี่ถิงนั้น ที่ตั้งของอำเภอเปาซิ่นค่อนข้างไปทางทิศตะวันออกของยีหลำ หากออกเดินทางจากอำเภอนี้ เลียบไปตามชายฝั่งทิศใต้ของแม่น้ำยีมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ผ่านอำเภออานเฉิง เซิ่นหยาง เป่ยอี๋ชุน หยางอาน อู๋ฝาง ฉวี่หยาง และอำเภออื่นๆ รวมระยะทางประมาณสองร้อยลี้ ก็จะถึงอำเภอซีผิงซึ่งอยู่ชายแดนติดกับเมืองเองฉวน
ในยุควสันตสารท อำเภอซีผิงเป็นแผ่นดินของแคว้นป๋าย บัดนี้ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอ ติดกับเมืองเองฉวน ยังมีตำบลหนึ่งชื่อว่า ป๋ายถิง
ภายในอำเภอนั้น บัดนี้ยังมีตำบลอีกแห่งหนึ่งเรียกว่า ถังซี และมีสายน้ำหนึ่งเรียกว่า หลงยวน
ทั้งถังซีและหลงยวนนี้ ในยุครณรัฐ ล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอันมาก