ตอนที่ 809 — เล่าปี่รับราชโองการออกจากแผเสีย กุยแกวางแผนบีบบังคับเซวียหลี่ (ตอน 4)
ยามเย็นคล้อยใกล้ค่ำ กุยแกจึงกลับมา
หญิงงามขายสุราผู้นั้นเป็นอนุภรรยาของเจ้าของโรงเหล้า กวนอูไถ่ตัวนางมาแล้ว ทว่ากุยแกไม่ยอมรับไว้ เพียงแต่รับสุราเท่านั้น
กุยแกอายุยังน้อย “ใฝ่ใจในสตรี” เป็นเรื่องปกติ ไม่มีผู้ใดนำมานินทาเขาเป็นอันขาด แต่หากรับ “ของกำนัล” จากเล่าปี่ ก็กลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง กุยแกรู้ว่าซุนเจินคาดหวังในตัวเขาสูงยิ่ง ทั้งตระหนักดีในความสามารถของตน เต็มไปด้วยปณิธานที่จะสร้างผลงาน คุณความดี ในยามปกติจึงระมัดระวังอย่างยิ่งในบางเรื่อง การแบ่งปันผลงานแก่เล่าปี่ก็สืบเนื่องมาจากเหตุนี้ การไม่รับ “ของกำนัล” จากเล่าปี่ก็เพราะเหตุนี้เช่นกัน
เนื่องจากเล่าปี่ได้กำชับไว้ก่อนหน้านี้ สั่งว่าทันทีที่กุยแกกลับมา ให้เชิญกุยแกมาพบโดยพลัน ดังนั้น ถึงแม้เขาเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ขันยงก็ยังคงปลุกเขาให้ตื่น
“ฮองเฮากลับค่ายแล้ว”
เล่าปี่รู้สึกตัวตื่นโดยพลัน ยกมือขยี้ตา ก้าวออกมานอกกระโจม ใช้น้ำเย็นลูบหน้าครั้งหนึ่ง มองไปรอบๆ ไม่เห็นกุยแก ถามว่า “อยู่แห่งใด”
ขันยงชี้มือให้ดู กล่าวว่า “นั่นอย่างไรเล่า”
เล่าปี่มองตามไป เห็นกุยแกเดินมาจากทางไกลจริงดังว่า
แม้เป็น “ซือหม่า” ในมือคุมทหารอยู่สองกองร้อย กุยแกกลับมิได้สวมเกราะ นุ่งดำโพกดำ สายคาดหนังเหน็บกระบี่ ยามก้าวเดินดุจต้นหยกต้องลม กระโปรงชายสะบัดพลิ้ว แขนเสื้อยาวพัดพลิ้ว มองแต่ไกล ช่างเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง
เล่าปี่จัดระเบียบอาภรณ์ แล้วก้าวออกไปต้อนรับ เดินคู่กันเข้ากระโจม
เล่าปี่ทราบจากขันยงแล้วว่ากุยแกไม่ยอมรับหญิงงามขายสุราผู้นั้น เมื่อนั่งลงแล้ว จึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “ซื้อตัวหญิงงามขายสุรามาให้แล้ว เหตุใดฮองเฮาจึงไม่รับไว้เล่า”
กุยแกนั่งคุกเข่าบนเบาะ มือหนึ่งพับริมผ้า กล่าวตอบว่า “หญิงงามขายสุรา หากอยู่ ณ แท่นสุราจึงจะเร้าใจ หากเลี้ยงไว้ในเรือน ก็ไร้รสชาติสิ้นแล้ว”