ตอนที่ 807 — เล่าปี่รับราชโองการออกจากแผเสีย กุยแกวางแผนบีบบังคับเซวียหลี่ (ตอน 2)
เล่าปี่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะสร้างผลงาน ตลอดทางมิได้หยุดพัก เกือบจะมิได้หยุดทั้งกลางวันและกลางคืน ควบม้ากลับไปยังค่ายพักนอกอำเภอตงหยาง
เล่าปี่บัดนี้แม้จะดำรงตำแหน่ง 'เซี่ยวเว่ย' แต่กำลังพลในบังคับบัญชาก็หาได้มากมายนัก เดิมมีอยู่พันกว่าคน หลายเดือนก่อนซุนเจินปลด 'ทหารอ่อนแอ' ตามระดับความเก่งกล้าของกองร้อยต่างๆ ภายใต้บัญชา ได้กำหนดตัวเลขปลดประจำการแก่กองเซี่ยวเว่ยและกองเปี๋ยปู้ซือหม่าไว้ต่างกัน เล่าปี่นั้นหากเทียบกับกองเซี่ยวเว่ยหลักของสวี่จ้ง ซุนเฉิง ซินอ้าย เตียวหยุน และเตียนอุย ความเก่งกล้าย่อมด้อยกว่ามาก ตามหลักควรปลดกำลังพลพันกว่าคนนี้เสียอย่างน้อยหนึ่งในสาม ทว่าเมื่อเห็นแก่ 'เขาคือเล่าปี่' 'เป็นน้องข้า' ซุนเจินจึงผ่อนปรนให้ ลดให้ครึ่งหนึ่ง กำหนดให้ปลดเพียงร้อยห้าสิบคน ฉะนั้น หลังจากปลดทหารร้อยห้าสิบคนนี้ไปแล้ว กองของเล่าปี่จึงยังคงมีทหารอยู่ราวหนึ่งพันคน
——ก่อนคราไปปราบตั๋งโต๊ะ เพื่อปลุกขวัญกำลังใจ ซุนเจินได้ตั้งคนสนิทที่เป็นกำลังสำคัญเกือบยี่สิบนายขึ้นเป็น “เสี่ยวเว่ย” ในคราวเดียว ทว่าท่ามกลางคนเกือบยี่สิบนี้ มีเกือบครึ่งที่มิใช่นายทหารซึ่งรับผิดชอบการรบในแนวหน้าโดยตรง หากเป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการ ฝ่ายพระธรรมนูญ หรือพลาธิการ ผู้ที่รับภาระหน้าที่รบจริง ๆ มีเพียงสิบกว่านายเท่านั้น และในสิบกว่านายนี้ หน่วยที่เรียกได้ว่าเป็นกองกำลังหัวกะทิหรือกำลังหลักมีเพียงห้านาย คือ เตียวหยุนกับเตียนอุยแห่งทัพกลาง สวี่จ้งแห่งทัพหน้า ซุนเฉิงแห่งทัพหลัง และซินอ้ายแห่งกองทหารม้า ส่วนที่เหลือ อาทิ จังหง ตันเต้า เกาซู่ เล่าปี่ เป็นต้น ตลอดจนบุนจิกและกำเหลงซึ่งได้เป็น “เปี๊ยบู้ซือหม่า” คนเหล่านี้ล้วนนับเป็นเพียงหน่วยกำลังรองเท่านั้น