อย่างน้อยหนึ่งบท
——
หลายวันมานี้ หลี่หูมักไปเยี่ยมคำนับเฉิงเจีย ทุกสองสามวันก็จะต้องไปเยือนจวนเฉิงสักครั้ง ทว่าส่วนใหญ่มัก 'ไปหาถึงจวนกลับไม่พบ'
ในเรื่องซื้อตัวไส้ศึกนี้ ซุนเจินลงมือก่อนเจ้าเหรัน หากแต่ความคืบหน้ากลับสู้เจ้าเหรันไม่ได้ เฉิงเจียคือผู้ที่ซุนเจินแต่งตั้งให้รับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรง รู้สึกละอายใจยิ่งนัก จึงเร่งฝีมือให้เร็วขึ้น ออกติดต่อกับพวกนักเลงหัวไม้ตามย่านตลาดและตรอกซอยในอำเภอเย่กับอำเภออื่น ๆ ทั่ววุยกุ้นอย่างกว้างขวางยิ่งกว่าเดิม เขามัววุ่นอยู่กับเรื่องนี้ ทั้งยังต้องออกเดินทางไกลเป็นครั้งคราว หลายวันจึงจะกลับมา หลี่หูย่อมหาตัวเขาได้ยาก
หลี่เฮ่อทราบว่าเขาไม่มีตำแหน่งในที่ว่าการอำเภอ บางครั้งก็อดแปลกใจมิได้ว่าเหตุใดจึงยุ่งวุ่นวายถึงเพียงนี้ และยิ่งฉงนกว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้คบค้าสมาคมกับพวกพาลในตลาดและในชุมชนเสมอมา จึงเคยเอ่ยถาม เฉิงเจียเป็นคนเช่นไรเล่า ทั้งเฉลียวฉลาดว่องไว ทั้งวาทะลิ้นทอง ซุนเจินเคยมีคำสั่งเวียนไปยังอำเภอต่าง ๆ ในราชกิจการเกษตรความหนึ่ง คือให้แต่ละอำเภอจัดการปราบปรามพวกนักเลงหัวไม้ มิให้มีผู้ว่างงานเที่ยวเตร่ในอำเภอ เขาจึงอ้างว่าได้รับบัญชาจากซุนเจินมาสอดส่องดูว่าแต่ละอำเภอได้ปฏิบัติตามคำสั่งนี้ของซุนเจินอย่างเคร่งครัดหรือไม่ เพียงไม่กี่ประโยคก็ตบตาหลี่เฮ่อผ่านไปเสียได้
เพราะพบเจอเฉิงเจียน้อยครั้ง หาโอกาสมิได้ ล่วงเลยมาจนบัดนี้ หลี่หูก็ยังมิอาจเผยความตั้งใจที่จะซื้อตัวเฉิงเจียให้กระจ่าง
ย่อมเป็นที่คาดหมายได้ว่า หลี่หูคงรู้สึกอัดอั้นตันใจเพราะเรื่องนี้เป็นแน่