เพิ่มตอนพิเศษจากยี่สิบห้าคะแนนโหวตรายเดือน
——
เดิมทีเพราะอู๋เหยาตัดสินใจหันกลับมาและยอมมอบตัวให้ ซุนเจินจึงคลายความกลัดกลุ้มตลอดหลายวันลงได้บ้าง แต่เพียงครู่เดียวก็ได้ยินเรื่องของหลี่เซียง หลังจากโศกเศร้าเสียใจแล้ว ความกรุ่นโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
เขานั่งนิ่งอยู่ในห้องโถง ดึงกระบี่พร้อมฝักออกจากขอบเอว วางลงบนโต๊ะเล็ก เอามือลูบคลำ
รออยู่เป็นนาน ตู้หม่ายกับฟ่านถานจึงมาถึง
เตียนอุยเฝ้าอยู่หน้าประตูโถง เรียกให้ทั้งสองปลดกระบี่ออก แล้วยังเก็บมีดสั้นที่ห้อยอยู่ข้างต้นขาของทั้งคู่ไปเอง คลำตามเนื้อตัวพวกเขาอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง ยืนยันว่าไม่มีอาวุธซุกซ่อนแล้ว จึงปล่อยให้ทั้งสองเข้าไปข้างในได้
ตู้หม่ายกับฟ่านถานมีพิรุธในใจ ครั้นถูกเตียนอุยปรามไว้เช่นนี้ก็ร้อนรนกระวนกระวาย โดยเฉพาะฟ่านถานขาถึงกับอ่อนเปลี้ย ฝืนกายตามตู้หม่ายเข้าไปในโถง แล้วคุกเข่าหมอบคำนับซุนเจิน
ซุนเจินปฏิบัติต่อสหายเก่าอย่างสนิทสนม ไม่มีจองหองเลยสักนิด จะว่าไปมารยาทก็ล่วงละเมิดไม่ได้ หากไร้มารยาทก็ไม่อาจแสดงความสูงต่ำ เมื่อไม่มีสูงต่ำก็ไร้ระเบียบ ซุนเจินจึงรับความเคารพตามสมควร แต่ปกติจะให้อีกฝ่ายลุกขึ้นเร็วมาก ทว่าครั้งนี้ ตู้หม่ายกับฟ่านถานหมอบอยู่กับพื้นนานทีเดียว โดยไม่ได้ยินเสียงซุนเจินเอื้อนเอ่ย
ทั้งสองรู้แก่ใจว่าผิดปกติ
ฟ่านถานรวบรวมความกล้า แอบเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลอบชำเลืองมองซุนเจิน เห็นซุนเจินสีหน้าเคร่งขรึมดั่งน้ำนิ่ง นั่งอยู่หลังโต๊ะเล็ก มองพวกเขาทั้งคู่อย่างใช้ความคิด พอดีกับที่สายตาประสานกัน
ฟ่านถานสะดุ้งสุดตัว รีบลดสายตาลง ก้มหน้าจรดพื้น ไม่กล้าเหลียวมองตามอำเภอใจอีก
ทั้งสองคุกเข่าโขกศีรษะอยู่นาน จนเข่าเจ็บไปหมด ในที่สุดก็ได้ยินซุนเจินเอ่ยปากพูด
จากน้ำเสียงของซุนเจินนั้นฟังไม่ออกว่าชอบชังดีโกรธ หากแต่สิ่งที่ซุนเจินพูดกลับทำให้ทั้งสองขวัญหนีดีฝ่อ
ซุนเจินถามว่า “พวกเจ้าสองคนขายข้าไปได้เงินเท่าไร”
พลันมีเสียง “ตุบ” ดังขึ้น เป็นเพราะฝานถานมือเท้าอ่อนเปลี้ย ประคองกายมิอยู่ จึงล้มคะมำลงกับพื้น เขาอุตส่าห์พยุงกายลุกขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ผู้น้อยโง่เขลา มิทราบว่าท่านอ๋องกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอันใดขอรับ?”