รายงานการทัพนั้นจางเจาเป็นผู้นำมา เขาเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ครั้งก่อนอ้วนถานบุกเพงงวน ครานั้นเถียนข่ายเป็นผู้ดูแลเพงงวน เขายังมิอาจทำการสำเร็จ ต้องล่าถอยกลับไป แล้วนับประสาอะไรกับครานี้เล่า? กำลังพลที่อ้วนถานนำมาก็มีเพียงไม่กี่พัน อาศัยทหารสี่ห้าพันนายนี้ ถึงแม้ว่ายามนี้ข้าราชการและราษฎรในแคว้นเฉงจิ๋วของข้าจะยังมิได้สงบราบคาบโดยสมบูรณ์ ทว่ากำลังอยู่ในระหว่างการจัดการกับทหารโพกผ้าเหลืองที่ยอมสวามิภักดิ์อยู่ ก็คาดว่าอ้วนถานคงไม่อาจทำการใหญ่ใดได้ กระผมเห็นด้วยความเห็นอันต่ำต้อยนี้ ตราบใดที่อ้วนเปิ่นสูไม่ส่งกำลังเสริมมาให้อีก แคว้นเพงงวนย่อมไร้ภัยเป็นแน่”
“ท่านจื้อไฉ เหวินรั่ว และฮองเฮา พวกเจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
ซีจื้อไฉนัยน์ตาคมคาย ดวงหน้าสง่างาม มือโบกพัดขนนก พลางกล่าวว่า “ท่านจางเจากล่าวได้ถูกต้องนัก อ้วนถานผู้นี้ มิได้มีพรสวรรค์ด้านการบัญชาการทัพแต่อย่างใด ข้าได้ยินมาว่าแม้เขาจะโปรดปรานบัณฑิต มีชื่อเสียงว่าเสมือนมีอัธยาศัยในการต้อนรับแขกเหรื่อเช่นบิดาเมื่อครั้งยังหนุ่ม ทว่ากลับมิอาจเทียบอ้วนเปิ่นสูได้เลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าการจัดการงานหรืออุปนิสัย เขาไว้ใจพรรคพวกชั้นต่ำ ระเบียบวินัยกองทัพไม่เข้มงวด ไม่อาจควบคุมกำลังพลในสังกัดได้อย่างเฉียบขาด รางวัลและบทลงโทษไม่ชัดเจน ยามที่ควรใช้กฎอัยการศึกเพื่อให้ระเบียบวินัยทหารเด็ดขาด เขากลับเอาความอ่อนโยนกว้างขวางมาใช้เป็นหลัก ด้วยเหตุนี้ ครั้งก่อนที่เขาบุกแคว้นเพงงวน จึงมิอาจทำการสำเร็จ ต้องล่าถอยกลับมา ครั้งนี้มาบุกอีก…”
กล่าวมาถึงตรงนี้ ซีจื้อไฉก็หยุดไปเล็กน้อย กวาดสายตามองผู้คนรอบข้าง เผยรอยยิ้มแฝงแววดูแคลน แล้วจึงกล่าวต่อว่า “ครั้งนี้มิใช่เถียนข่ายรักษาดินแดนอีกแล้ว แต่เป็นท่านจูล่งรักษาถิ่นฐานต่างหาก! กองทหารใต้บังคับบัญชาของท่านจูล่งล้วนเป็นกำลังพลชั้นเยี่ยมแห่งชีจิ๋วของข้า ท่านจูล่งหาญกล้าเด็ดเดี่ยว ทั้งยังเก่งกาจในการดูแลทหาร สามารถเรียกร้องให้ทหารกล้าถวายชีวิตได้ และอุปนิสัยของท่านจูล่งก็เป็นคนสุขุมเยือกเย็นยิ่งนัก เมื่อเป็นเช่นนี้ นอกจากอกหักพ่ายกลับไปแล้ว อ้วนถานยังจะทำอะไรได้อีก?”