แม่ทัพหลิวจื้อกับจางเหวินอยู่ในศาลาว่าการ ทั้งสองหยุดพูดรอคอยซุนเฉิง
ซุนเฉิงอ่านสารจากซุนเจินอย่างละเอียดแล้วเงยหน้าขึ้น กล่าวว่า “กงต๋ารายงานมายังกองบัญชาการว่า อ้วนถานนำทัพหลายพันนายออกจากอำเภอเย่ มายังเมืองเพงงวนของเรา ท่านอ๋องสั่งข้าไม่ต้องสนใจ ให้ข้าดูแลปลอบประโลมราษฎรในแคว้นเป็นสำคัญ”
หลิวจื้อกับจางเหวินสบตากัน ทั้งสองต่างเห็นความสงสัยบนใบหน้าของอีกฝ่าย
จางเหวินกล่าวว่า “ท่านใต้เท้า แคว้นเฉงจิ๋วเพิ่งได้มา ใจขุนนางยังไม่สงบ โดยเฉพาะเมืองเพงงวน เพราะก่อนนี้เถียนไข่ทำสงครามสิ้นเปลือง สู้รบกับกิจิ๋วหลายครั้ง ทำให้ยามนี้ในเมืองราษฎรเดือดร้อน โจรผู้ร้ายชุกชุม แค่โจรพวกนี้แม่ทัพเตียวจะปราบให้หมดก็ลำบากมากแล้ว ยังจะมีอ้วนถานนำทัพมารุกรานอีก? ทั้งภายในภายนอก เกรงว่าเพงงวนจะต้านทานได้ยาก ในยามนี้ควรใส่ใจจึงจะถูก แต่เหตุใดท่านอ๋องกลับสั่งใต้เท้าไม่ต้องใส่ใจ ให้ยังมุ่งปลอบประโลมราษฎรในแคว้น?”
ซุนเฉิงเล่าซ้ำอย่างง่าย ๆ ถึงเหตุผลที่ซุนเจินบอกเขา
หลิวจื้อกล่าวว่า “อย่างนี้นี่เอง! ท่านใต้เท้า หากเป็นไปตามที่ท่านอ๋องบอก การบุกรุกของอ้วนถานครั้งนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญมากนัก ... แต่ว่า ข้าน้อยเห็นว่า แคว้นเฉงจิ๋วเป็นดินแดนที่เพิ่งได้มา เพื่อความปลอดภัย ท่านใต้เท้าควรเตรียมการบางอย่างไว้จะดีกว่า”
ซุนเฉิงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “รวมกำลังทหารของเถียนไข่กับฉินกานเข้ากับกองกำลังของจูล่งเพื่อต้านการบุกรุกของอ้วนถาน มีจำนวนประมาณสี่พันคน ไม่แตกต่างจากกำลังของอ้วนถาน แม้ในเมืองเพงงวนตอนนี้โจรผู้ร้ายมาก พวกมันอาจเข้าด้วยอ้วนถาน แต่จูล่งมีเมืองมั่นเป็นที่ตั้ง ก็สามารถหักล้างข้อได้เปรียบนั้นของอ้วนถานได้ ข้าไม่จำเป็นต้องส่งกำลังเสริมเพิ่มให้จริง ๆ แต่เจ้าก็พูดถูก ระมัดระวังไว้ไม่เสียหาย เช่นนั้นเถิด ข้าจะเรียกเมิ่งถูกลับมา ให้เขาไปประจำที่หลินจือชั่วคราว เช่นนั้น หากทางจูล่งมีเหตุฉุกเฉิน ก็ให้เมิ่งถูไปช่วย; หากจูล่งไม่ต้องการกำลังเสริม ก็ไม่กระทบต่อการข่มขวัญทหารโพกผ้าเหลืองที่ยอมจำนน และรักษาเสถียรภาพในแคว้น”
“เมิ่งถู” ก็คือซุนผู