พักที่อำเภอเซียงกั๋วหนึ่งคืน ตกลงเรื่องโจมตีหวงหราน
รุ่งเช้า ซุนเจินและคณะอำลาเหยาเซิง ออกเดินทางขึ้นเหนือต่อไป เพราะซุนเจินไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้เรื่องที่เขาเดินทางตรวจราชการ เหยาเซิงมิได้ส่งไกล เพียงส่งพวกเขาถึงหน้าประตูที่ว่าการอำเภอ เมื่อออกจากเซียงกั๋ว ระหว่างทางไปจงชิว หานตานหรงถามซุนเจินว่า “จงเว่ยคิดว่าเหยาชูเฉียน(1)เป็นเช่นไร?”
ในงานเลี้ยงเมื่อคืนวาน เหยาเซิงถวายสุราและอาหาร จัดแสดงระบำขับร้อง สุราและอาหารประณีตแต่ไม่ฟุ่มเฟือย ระบำขับร้องงดงามแต่ไม่ลามก หลังงานเลี้ยง จุดเทียนสนทนาอย่างออกรส เขาพูดจาตรงไปตรงมาแต่ไม่ละเมิดมารยาท โต้ตอบอย่างเฉียบไวแต่ไม่หยิ่งยโส
ซุนเจินเอ่ยอย่างชื่นชมว่า “เหยาจวินกล่าวว่า ‘สิ่งที่ข้ายึดถือคือมัชฌิมา’ ปรารถนาแต่ไม่โลภ สงบแต่ไม่จองหอง นั่นคือมัชฌิมา วิถีแห่งมัชฌิมา ชูเฉียนบรรลุแล้วกระมัง?”
นับแต่ออกจากหานตาน ซุนเจินได้พบกับเฉินส่ง เฉินอู่ และเหยาเซิงตามลำดับ
คนทั้งสามมีอุปนิสัยต่างกัน ความสามารถก็แตกต่าง แต่ล้วนเป็นผู้มีคุณธรรมหรือผู้มีความสามารถ บ้างมีคุณธรรม บ้างมีพรสวรรค์ เฉินส่งซื่อสัตย์เรียบง่าย มีเมตตาและกตัญญู เฉินอู่มีเล่ห์เหลี่ยม กล้าหาญ และชำนาญงาน เหยาเซิงตรงไปตรงมาและเฉียบไว ซุนเจินกล่าวว่า “การออกตรวจราชการครานี้ ได้พบเฉินส่ง เฉินอู่ และเหยาเซิงตามลำดับ นับเป็นผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าเลยทีเดียว”
การเสาะหาผู้มีความสามารถแต่เดิมเป็นเพียงวัตถุประสงค์รองในการตรวจราชการครั้งนี้ของเขา แต่เมื่อมองในตอนนี้ กลับกลายเป็นผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขากล่าวว่า “เรื่องราวสำเร็จได้ก็เพราะผู้คน ผู้คนเป็นรากฐานแห่งความสำเร็จ หากไม่ได้ผู้คนที่เหมาะสม เรื่องก็ไม่สำเร็จ บัดนี้ได้พบเฉินส่ง เฉินอู่ และเหยาเซิง เรื่องราวในจวิ้นเจ้าจึงสำเร็จได้”