“บัดนี้ กองซุนจ้านกับท่านขุนพลรถศึกแย่งชิงไพร่พลกันที่กิจิ๋ว แม้ท่านขุนพลรถศึกจะล่าถอยไปถึงเว่ยและจ้าวแล้ว แต่ทหารฝีมือดีก็ยังมีนับหมื่น เสบียงธัญญาหารก็บริบูรณ์ ยังมิอาจรู้แพ้ชนะ ในอดีตเมื่อครั้งเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์หลูจื่อกัน ข้าพเจ้ากับกองซุนจ้านนั้นสนิทสนม ทุกคราเล่นพนัน หากกองซุนจ้านได้ทีก็จะฮึกเหิม ครั้นแพ้ต่อเนื่องก็ทิ้งเบี้ย อันมิใช่ผู้ทรหดอดทน หากต้องพบความปราชัยครั้งใหญ่ ข้าพเจ้าคาดว่ากิจิ๋วยังคงจะตกเป็นของท่านขุนพลรถศึก แม้ท่านขุนพลรถศึกจะเสียกิจิ๋ว อำนาจของกองซุนจ้านก็จะยิ่งเข้มแข็งขึ้น ข้าพเจ้าลอบคิดว่า ท่านแม่ทัพผู้ชาญฉลาดไม่สมควรที่จะนั่งดูอยู่เฉยในยามนี้ ควรยึดครองไท้ซานก่อน แล้วจึงค่อยหมายครองชิงและกุนจิ๋ว จึงจะสามารถต้านทานอิวจิ๋วและกิจิ๋วได้ ข้าพเจ้าอาจหาญขอเป็นทัพหน้า”
นี่เป็นหนังสือขอออกรบที่เล่าปี่เขียนถึงซุนเจินอีกครั้ง
“ชูปู” เป็นการละเล่นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูงและบัณฑิตในเวลานั้น เล่าปี่กับกองซุนจ้านเมื่อครั้งเป็นศิษย์ร่วมสำนัก ทั้งคู่สนิทสนม มักอยู่ด้วยกันบ่อยครั้ง จากกิริยาอาการของกองซุนจ้านในยามเล่นชูปู เล่าปี่จึงตัดสินว่าเขามิใช่คนที่ “ยามพบอุปสรรคก็ยังไม่ย่อท้อ” ดังนั้นเล่าปี่จึงเห็นว่ากิจิ๋วยังคงจะเป็นของอ้วนเสี้ยว และไม่ว่าอ้วนเสี้ยวกับกองซุนจ้านผู้ใดแพ้หรือชนะ เมื่อทั้งสองยกทัพประจันหน้าเข้าใส่กันแล้ว ก็ย่อมต้องสู้ตายกันไปข้างหนึ่ง กล่าวคือ อิวจิ๋วและกิจิ๋วไม่ช้าก็เร็วก็จะรวมเป็นหนึ่งเดียว ดังนั้นเพื่อต่อต้านอำนาจอันเกรียงไกรของอิวจิ๋วและกิจิ๋ว เล่าปี่จึงเสนอต่อไปว่า ซุนเจินควรฉวยโอกาสอันดีนี้ กรีธาทัพเข้าสู่ไท้ซานโดยเร็ว แล้วจึงเข้ายึดชิงและกุนจิ๋ว
หลังจากซุนเจินอ่านหนังสือขอออกรบของเล่าปี่ฉบับนี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือ: ใครนำแผนยุทธศาสตร์ของข้าออกไปเปิดเผย?