ทางครอบครัวของเตียวเจียวได้จัดเก็บสัมภาระเดินทางให้เขาเรียบร้อย แล้วจึงร่วมเดินทางกับเตียวเฉิง ติดตามซุนฮกไปยังจวนผู้ว่าการมณฑลที่ตันเสีย
เตียวเจียวเพิ่งจะออกจากอำเภอแผเสียได้ไม่นาน ทว่าซุนเขียนกลับถึงจวนมณฑลก่อนเขาแล้ว
บ้านของซุนเขียนอยู่ที่ปักไฮ เกามี่ ระยะทางจากตันเสียไปเกามี่นั้นไกลกว่าระยะทางจากตันเสียไปแผเสียมาก เหตุใดซุนเขียนจึงมาถึงจวนมณฑลได้ในเวลาที่เตียวเจียวเพิ่งจะออกจากอำเภอแผเสียได้ไม่นาน? นี่เป็นเพราะว่า: ปัจจุบันซุนเขียนไม่ได้อยู่ที่เฉงจิ๋ว หากแต่อยู่ที่อำเภอหนานเฉิงแห่งเมืองไท้ซาน
ซุนเขียนเป็นชาวบ้านเดียวกับปราชญ์ใหญ่เต็งเหียน อีกทั้งเป็นศิษย์ของท่านด้วย ปีก่อน เต็งเหียนหลบหนีกบฏโพกผ้าเหลืองแห่งเฉงจิ๋ว จึงได้ลงใต้สู่กุนจิ๋วไปยังอำเภอหนานเฉิงของเมืองไท้ซาน เลือกถ้ำหินบนภูเขาแห่งหนึ่ง แล้วเข้าพำนักอยู่ เนื่องจากอำเภอหนานเฉิงเป็นอำเภอใต้สุดของเมืองไท้ซาน ดังนั้นจึงติดกับเมืองตังไฮ่ และห่างจากตันเสียเพียงสองร้อยลี้ ครั้งนั้น โตเกี๋ยมปฏิบัติต่อเต็งเหียนอย่างอบอุ่นยิ่ง ถือเป็นอาจารย์และมิตรสหาย ส่งคนไปเยี่ยมถามเสมอ เมื่อซุนเจินได้ครองมณฑลชีจิ๋ว ก็ได้ส่งคนไปเยี่ยมถามเต็งเหียนเช่นกัน เมื่อทูตที่ไปเยี่ยมเต็งเหียนกลับมา ก็พบกับทูตที่ซุนฮิวส่งไปเชื้อเชิญซุนเขียนกำลังจะออกเดินทางพอดี จึงบอกว่า: 'ซุนกงอิ้วเมื่อปีก่อนได้ติดตามท่านเต็งลงใต้สู่เขาไท้ซาน บัดนี้พำนักอยู่ที่หนานเฉิง อยู่เคียงข้างท่านเต็ง'
อนึ่ง ที่แท้จริงแล้ว: เมื่อปีก่อน ซุนเขียนได้ติดตามเต็งเหียนลงใต้ไปด้วยกัน ถึงหนานเฉิงแห่งไท้ซาน ศิษย์ของเต็งเหียนมีมากมาย อาทิ จ้าวชาง, ชุยเอี๋ยน, หวังจี้, กว๋อยวน, ซีลวี่ ล้วนเป็นลูกศิษย์ของท่าน ศิษย์รวมทั้งสิ้นมักเกินกว่าพันคน ผู้ที่ติดตามท่านลงใต้มีจำนวนไม่น้อย ซุนเขียนเป็นเพียงหนึ่งในนั้น ดังนั้นซุนเจินจึงไม่ทราบว่าซุนเขียนไม่ได้อยู่ที่ปักไฮอีกแล้ว แต่กลับอยู่ที่หนานเฉิง ห่างจากเขาเพียงสองร้อยลี้เท่านั้น