ในบรรดาผู้ที่ซุนเจินเรียกตัวมาดำรงตำแหน่ง จวนของจางเจาถือว่าอยู่ใกล้ตำบลตันเสียที่สุด ความยินดีจึงบังเกิด
ซุนฮกออกจากเขตตำบลตันเสีย เพียงไม่กี่วันก็ถึงแผเสีย เมื่อเข้าไปในอำเภอแล้ว ก็เดินทางไปที่จวนอ๋องแห่งแผเสียก่อน เพื่อเข้าเฝ้าอ๋องแห่งแผเสียงค์ปัจจุบัน นำของกำนัลที่ซุนเจินฝากมามอบให้ อ๋องสาขาราชวงศ์ในยุคนี้ล้วนแต่ได้รับเพียงส่วยและภาษี ว่างเปล่าไร้อำนาจปกครองราษฎรและไร้อำนาจทางการทหาร ในยามบ้านเมืองระส่ำระสายเช่นนี้ นอกจากอ๋องสาขาเพียงน้อยนิด อย่างเช่น เล่าฉ่งอ๋องแห่งเฉิน แล้ว อ๋องส่วนใหญ่ล้วนไร้ประโยชน์แก่บ้านเมืองและท้องที่ ดังนั้นจึงเพียงแค่แสดงความเคารพก็พอ
ออกจากจวนอ๋องแล้ว ซุนฮกก็เดินทางต่อไปยังจวนอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐ เพื่อขอเข้าพบซีเสีย
การมาแผเสียครานี้ มิอาจเพียงแค่เรียกตัวจางเจาไปเท่านั้น แน่นอนว่าต้องแวะพบซีเสียด้วย
ก่อนหน้านี้ ซุนเจินกับโตเกี๋ยมช่วงชิงอำนาจกัน ซีเสียกลับนั่งดูท่าที ไม่คิดจะช่วยเหลือทั้งสองฝ่าย กระทั่งซุนเจินตีแฮผีได้และเคลื่อนทัพเข้าตงไห่ งักจิ้นจึงฉวยโอกาสนำคำสั่งเข้าแผเสีย บังคับยืมกำลังทหารของเขาออกนอกเขตแดน แต่เมื่อศึกสงบแล้ว เนื่องจากนายทหารระดับนายกองและแม่ทัพในกองทัพของเขาส่วนใหญ่เป็นคนสนิทและคนบ้านเดียวกันกับเขา ต่างร้องขอให้กลับแผเสีย จึงมิอาจเกณฑ์ไว้ใช้ต่อได้ จึงคืนกำลังพลกลับไปให้เขา บัดนี้ ชีจิ๋วสงบราบคาบแล้ว และทหารเขาไท้ซานก็ถูกซุนเจินแบ่งแยกออกไปแล้ว การที่ซุนฮกแวะมาขอพบซีเสียในครั้งนี้ ก็คือการมาแทนซุนเจิน เพื่อมาดูด้วยตาตนเองว่าบัดนี้เขาเปลี่ยนท่าทีไปเช่นไร
หลังจากซุนเจินยึดครองชีจิ๋วได้ แม้จะคืนทหารแผเสียให้ซีเสียแล้ว แต่ซีเสียก็ยากจะเลี่ยงความกระวนกระวายใจ หวาดกลัวอย่างยิ่งว่าซุนเจินจะสืบสาวเอาความที่เขาแต่หนหลัง 'ไม่คิดช่วยเหลือทั้งสองฝ่าย' ครั้นได้ข่าวว่าซุนฮกมาขอพบ จึงเร่งรีบสวมใส่เครื่องแต่งกายเต็มยศ ออกมารอรับถึงหน้าประตูจวนด้วยตนเอง
ซุนฮกเป็นผู้มีกิริยานุ่มนวลดุจหยกงาม มิได้ถือตัววางมาด เขาพบกับซีเสียด้วยสัมมาคารวะ
ซีเสียเชิญซุนเจินเข้าไปสนทนาภายในโถงรับรอง