# ตอนที่ 329 — จันทร์เก่าเหนือลานซาชิว (ตอน 7)
ฮองฮูสงยิ้มแล้วถามซุนเจินว่า "ในเมื่อท่านซือหม่ามองเห็นจุดอ่อนของโจรแล้ว เช่นนั้นจะมีกลอุบายตีโจรหรือไม่"
ซุนเจินกล่าวว่า "ครั้นชมการรบเมื่อยามเช้าแล้ว ข้าพเจ้าพร้อมด้วยก๋งตัดและจื้อไฉกลับมานั่งปรึกษาการศึกในค่าย ต่างเห็นพ้องกันว่า โอกาสที่ทัพเราจะมีชัยนั้นอยู่ในความพ่ายเล็กน้อยเมื่อเช้าวันนี้นี่เอง"
"เรื่องนี้ว่ากระไร"
"ท่านขุนพล ท่านจูจงหลาง และท่านโลแยกทัพออกจากนครหลวง ปราบหัวเมืองต่าง ๆ นับแต่เดือนสองมาจนบัดนี้ รบพุ่งมาหลายเดือน ผู้คนม้ามิได้หยุดพัก โจรในมณฑลอิจิ๋วและกุนจิ๋วก็ถูกปราบลงสิ้นแล้ว เตียวมั่นเฉิงแห่งน่ำเอี๋ยงก็สิ้นชีพไป ที่ยังเหลืออยู่มีเพียงพี่น้องเตียวก๊กเท่านั้น เริ่มแรกท่านโลเข้าตีมิแตก ต่อมาท่านตั๋งก็พลั้งพลาดที่หน้าเมือง และบัดนี้ท่านขุนพลมาถึง ก็ได้รับความพ่ายเล็กน้อยเช่นกัน โจรกว่างจงชนะติด ๆ กัน ย่อมดูแคลนพวกเราเป็นแน่ คำโบราณว่า 'ทัพโลภต้องตาย ทัพหยิ่งต้องดับ นี่คือครรลองแห่งฟ้า' ทัพที่หยิ่งผยองย่อมพินาศ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าพร้อมก๋งตัดและจื้อไฉจึงเห็นว่า เมื่อเช้านี้ทัพเราดูเผิน ๆ ว่าพ่าย แท้จริงกลับเป็นโอกาสอันงามที่เราจะมีชัยทีเดียว"
โลติดกับตั๋งโต๊ะต่างเข้าตีกว่างจงมาหลายเดือนก็มิอาจหักลง สองคนกลับต้องอาญาเพราะเหตุนี้ คนหนึ่งถูกจับใส่กรงส่งเข้านครหลวง อีกคนหนึ่งเดินทางเข้านครหลวงรับโทษด้วยตนเอง ครั้นฮองฮูสงมาถึงก็พ่ายเล็กน้อยที่หน้าเมืองอีก ในชั่วไม่กี่เดือน ทัพฮั่นแห่งกิจิ๋วเปลี่ยนแม่ทัพใหญ่ติด ๆ กันถึงสามคน ล้วนเป็นผู้มีเดชานุภาพเลื่องลือไปไกล แต่กลับพ่ายแพ้ ณ ที่แห่งนี้ทุกคน เมื่อตรองตามเหตุผลธรรมดาแล้ว โพกผ้าเหลืองทั้งในเมืองนอกเมืองย่อมจะหยิ่งผยองดูแคลนข้าศึกเพราะเหตุนี้เป็นแน่
ครั้นโพกผ้าเหลืองกิจิ๋วหยิ่งผยองดูแคลนข้าศึก โอกาสของทัพฮั่นก็มาถึง