# ตอนที่ 346 — ริมคันนาเมืองหานตานยามสารทเดือนเก้า (ตอน 6)
เด็กหนุ่มผู้มีชื่อเล่นว่าเสี่ยวสยง (เจ้าหมีน้อย) มีนามจริงว่าเหยียนเหมิ่ง กล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “เขาจะเป็นพี่จูล่งของข้าได้อย่างไร เขาเป็นเพียงผู้พ่ายแพ้แก่มือพี่จูล่งของข้าเท่านั้น”
สิบลี้ลมต่างกัน ร้อยลี้ขนบต่างกัน
แดนกิจิ๋วภูเขาก็มาก ป่าไม้ก็มาก ออกม้าให้เหล็ก ภูมิประเทศประชิดอิวจิ๋วกับเป๋งจิ๋ว ราษฎรซื่อตรงเรียบง่าย นิยมความเป็นนักรบ ในด้านอักษรศาสตร์อาจมิเทียบเท่าอิจิ๋ว ทว่าในด้านนิยมการรบฝึกฝนยุทธ์กลับเหนือกว่าอิจิ๋ว แคว้นเสียงสันและแคว้นเจ้าอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของกิจิ๋ว เคียงเขตกับซ่างตั่ง ไท่หยวน ซีเหอ ซ่างกุ้น และแดนอื่น ๆ แห่งเป๋งจิ๋ว ต้องอิทธิพลขนบธรรมเนียมของถิ่นเหล่านี้ จึงนิยมความเป็นนักรบยิ่งนัก เหยียนเหมิ่งกล่าวเองว่า ตนติดตามเตียวหยุนออกล่าสัตว์ในป่าตั้งแต่อายุได้สิบกว่าขวบ ปีนี้เพิ่งอายุสิบห้าสิบหก ก็ชำนิชำนาญในวิชาขี่ม้าแล้ว ครั้งนี้มาเยือนเตียวหยุน ยังมิทันเข้าหมู่บ้าน ก็แลเห็นชายหนุ่มแต่งกายอย่างชาวบ้านสามัญผู้หนึ่งสามารถยิงธนูซ้อนสาย ยิงเข้าเป้าสามดอกซ้อนแต่ระยะห้าสิบก้าว เพียงจากเรื่องเล็ก ๆ สองสิ่งนี้ ก็พอเห็นได้ถึงความเข้มแข็งแห่งขนบราษฎรในแคว้นเสียงสัน
ซุนเจินครุ่นคิดอยู่ในใจว่า “ทหารม้าเหล็กแห่งแคว้นชายแดน กับพลกล้าแห่งตานหยาง ย่อมเลื่องลือไปทั่วแผ่นดินอยู่แล้ว ส่วนเหล่าวีรชนแห่งแดนเอียน-เจ้า ผู้มีน้ำใจห้าวหาญขับขานบทเศร้า ก็มีกิตติศัพท์มานานช้า กิจิ๋วนี้แท้จริงก็เป็นแผ่นดินแห่งทหารกล้าอีกแห่งหนึ่ง” บัดนี้เขาดำรงตำแหน่งจงเว่ย(1)แห่งแคว้นเจ้า เพียงชูธงต้านปราบเศษกบฏโพกผ้าเหลือง ก็จะสามารถเกณฑ์เหล่าทหารกล้าแห่งเอียน-เจ้าในตำแหน่งหน้าที่ของตน ขยายกำลังพลได้อย่างเปิดเผยชอบธรรม — ตัวยังมิทันถึงแคว้นเจ้า เขาก็เริ่มวางแผนการเกณฑ์ทหารในวันข้างหน้าไว้เสียแล้ว