ตอนแรก
——
การเดินหมากเอียงยาวนั้น ไม่เพียงแต่สนุกในกระดาน หากในห้องหอยังมีรสชาติแปลกใหม่อีกด้วย
ทว่าสำหรับผู้ห่างไกลปณิธานอย่างซุนเจิน ความสุขในห้องหาเป็นเพียงเครื่องปรุงรส นับแต่กลับสู่เมือง เขาคลุกคลีหยอกล้อกับเฉินจื่อและหญิงอื่นเพื่อผ่อนคลายเพียงบางครา ส่วนใหญ่ยังคงดุจวันวาน แช่ตัวในค่ายทหาร ปลอบขวัญผู้บาดเจ็บล้มตายแล้วฝึกปรือไม่หยุดหย่อน
ผ่านศึกจวี้ลู่ ซุนเจินบรรลุเป้าหมายสองประการ
ประการแรก ยึดจวี้ลู่คืน รักษาช่องทางติดต่อระหว่างเมืองจ้าวกับภายนอก มิให้เมืองจ้าวถูกกองทัพเขาดำล้อมสามด้าน
ประการต่อมา ช่วยอิ่งเถาสลายวงล้อม ช่วยกุยเตี่ยนยึดอำเภอทางใต้ของแคว้นจวี้ลู่คืน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความดีความชอบทางการทหารแท้จริง ในยามที่ครึ่งแคว้นกิจิ๋วล่มสลาย โจรร้ายลุกโชนดั่งเพลิง ซุนเจินปกป้องเมืองจ้าวมิให้เสียหายแต่ผู้เดียว จากนั้นยังช่วยกุยเตี่ยนยึดจวี้ลู่คืน ผลงานเจิดจรัส
เหอหยงเคยส่งสารมา บอกใบ้ให้เขาสั่งสมความดีความชอบมากเข้า เพื่อเขาและอ้วนเสี้ยวจะได้เอื้อนเอ่ยในราชสำนัก ช่วยเลื่อนตำแหน่ง ครั้นจางหนิวเจี่ยวและฉู่เฟยเยี่ยนก่อกบฏ เขาก็ส่งสารมาอีกฉบับย้ำความ ตอนนั้นซุนเจินเตรียมนำพลไปจวี้ลู่ การศึกสำคัญ มิได้ตอบกลับ บัดนี้ศึกสงบกลับเมือง มีเวลาว่าง เขาจึงใช้เวลาครึ่งวัน ร่างตอบเหอหยงอย่างพินิจพิเคราะห์ ท้ายสารเอ่ยถึงความดีความชอบในศึกจวี้ลู่ครั้งนี้ พอเขียนจบ เขาวางพู่กันพลางรำพึง “บุญแค่ปกป้องเมืองจ้าวบวกตีจวี้ลู่คืน สองความชอบนี้ คงพอให้อ้วนเปิ่นชูและเหอปั๋วฉิวเอื้อนเอ่ยในราชสำนักให้ข้าได้กระมัง?”
นับแต่เกี่ยวดองกับเหอหยงและอ้วนเสี้ยว หลายเดือนมานี้เขากับเหอหยงมีสารไปมาหารือมิได้ขาด กับอ้วนเสี้ยวก็มีสารไปมาหลายฉบับ หากก่อนหน้ายังเป็นเพียงวงนอกของ “ฝ่ายอ้วน” ยามนี้ก็อาจนับว่าเข้าในวงในของ “ฝ่ายอ้วน” แล้ว
นอกจากสารไปมากับอ้วนเสี้ยวและเหอหยง ซุนเจินยังติดต่อสารกับโจโฉและจงฮิวเป็นอาจิณ