ตอนเพิ่มเติมครั้งที่สอง
——
ผู้ขอเข้าพบซุนเจินคือโจวเหลียง นายทหารขวาแห่งเมืองหานตาน
เมืองหานตานมีนายทหารอำเภอสองนาย นายทหารซ้ายหลี่ชางได้เข้าสวามิภักดิ์ต่อซุนเจิน ส่วนนายทหารขวาโจวเหลียงเป็นคนเจ้าเล่ห์ในวงราชการ รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งที่ซุนเจินเข้ามาแทรกแซงกิจการความสงบของอำเภอหานตาน คิดว่าซุนเจินละเมิดอำนาจของตน จึงคอยอาศัยต้วนชงเพื่อขับไล่ซุนเจิน และเคยกล่าวร้ายซุนเจินมากมายต่อหน้าต้วนชง บัดนี้ต้วนชงเก็บข้าวของจากไปแล้ว เขาหมดที่พึ่งพิง หวาดกลัวอย่างยิ่งว่าซุนเจินจะจัดการกับตน จึงรวบรวมความกล้าเข้ามาคารวะและอ่อนข้อ
ทว่า เรื่องที่ยิ่งใหญ่ราวฟ้าสำหรับเขานี้ ซุนเจินกลับไม่เคยใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ซุนเจินเห็นเขาพูดจาเรื่อยเปื่อย เต็มไปด้วยคำประจบสอพลอ หาแก่นสารมิได้ จึงไม่ต้องการพูดด้วยมาก อ้างว่ามีราชการ จึงส่งตัวเขากลับไป โจวเหลียงเดินกลับไปยังที่พักอย่างสิ้นหวัง ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดที่ซุนเจินใช้ส่งเขากลับว่า “ข้าห่างเมืองมาหลายจันทร์ กองงานเอกสารคั่งค้างอยู่มาก หากท่านไม่มีกิจใด ก็โปรดกลับไปเถิด” แล้วนั่งเหม่อลอยทั้งคืน รุ่งเช้าก็แขวนตราประทับลาออกจากราชการกลับบ้าน
เมื่อปีก่อน ซุนเจินเพิ่งมาถึงเมืองจ้าวนั้น โจวเหลียงยังคิดหาวิธีจะขับไล่เขาออกไป แต่ปีนี้ เพียงคำพูดไม่ตั้งใจของซุนเจินก็ทำให้โจวเหลียงถึงกับแขวนตราลาออกจากตำแหน่ง ถึงซุนเจินปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความถ่อมตนเสมอมา ทว่าโดยไม่รู้ตัว อิทธิพลและบารมีของเขาในเมืองจ้าวก็ยิ่งใหญ่ไร้ผู้เทียมทานแล้ว
……
หลังจากกลับถึงเมืองหานตาน เตียวอ๋อง เล่าเหิง หวงจง และคนอื่นๆ ต่างจัดเลี้ยงซุนเจินเพื่อฉลองชัยชนะของเขา
ซุนเจินมิใช่คนที่ชื่นชอบการเข้าสังคม แต่ก็มิอาจปฏิเสธงานเลี้ยงเหล่านี้ได้ จึงได้ดื่มเหล้าฉลองชัยติดต่อกันสามสี่วันจึงจะสงบลง
ย่างเข้าช่วงกลางเดือนสี๊แล้ว อากาศเริ่มร้อน
วันนั้น ซุนเจินเดินทางจากค่ายทหารนอกอำเภอกลับเข้าเมือง ครึ่งทางฝนโปรยปรายลงมา