เดือนนี้ขอบุกกระดานโหวตสักหน่อย ขั้นต่ำอัปเดตวันละหนึ่งตอน ทุกยี่สิบห้าโหวตบวกอีกหนึ่งตอน
——
ซุนเจินในชั่วขณะที่เปิดประตูออกก็รู้สึกว่าด้านนอกมีเงาคน เขาผ่านศึกสงครามมานาน ปฏิกิริยาว่องไว ยามนี้อยากชักกระบี่ก็ไม่ทันการ จึงเอื้อมมือออกไปปัดป้องโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มอิ่มเต็ม ใจลอบรู้ว่ามิใช่ชาย สายตาชายขึ้นมอง เห็นเบื้องหน้าเป็นสตรีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น จึงรีบปล่อยกระบี่ในมืออีกข้างลงกับพื้น ก้าวเท้าเฉียงกายเข้าไป ก่อนที่นางจะถูกตนผลักล้มลงก็ยื่นแขนเข้าโอบประคองไว้ รู้สึกเพียงไออุ่นหอมกรุ่นแนบอก
สตรีผู้นี้คงคาดไม่ถึงว่าซุนเจินจะออกมาได้รวดเร็วเพียงนี้ แทบจะถูกซุนเจินผลักล้มลง ตกใจจนสะดุ้ง ร้องอุทานเบาๆ แล้วเลยตามเลยซบลงในอ้อมแขนของซุนเจินดั่งนกน้อยแนบอิง เห็นนางหลับตาสนิท เม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ มือกดทาบอยู่บนทรวงอกอิ่มเอิบ หายใจระรัวแผ่วเบา
ซุนเจินมองดู ที่แท้ก็คืออู๋เฟย
“น่าประหลาด! นางมาเคียงอยู่ริมประตูข้าได้อย่างไร?” ซุนเจินคิดพลางประหลาดใจ พลางปล่อยให้นางยืนมั่นคง ปล่อยแขน ถอยหลังไปครึ่งก้าว เอ่ยปากถาม “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
อู๋เฟยลืมตายืนนิ่ง บางทีอาจตกใจเกินเหตุ มือยังคงค้างอยู่บนทรวงอก
นางก็มีรูปร่างสมบูรณ์งดงามอยู่แล้ว ครั้นมือกดทาบทรวงอกเช่นนี้ ภายใต้แรงบีบรัด ก็ยิ่งขับเน้นให้สองเนินนั้นสูงเด่นชัดเจนขึ้นไปอีก
นางตอบว่า “ข้าน้อยสมควรตาย เดิมทีมีเรื่องใคร่ขอเรียนถามท่าน แต่มิทันคิดกลับรบกวนตัวท่านเข้า หากท่านจะลงโทษ ข้าน้อยยินดีรับโทษเจ้าค่ะ” น้ำเสียงนางสั่นเครือ แม้รู้อยู่ว่านางพูดเช่นนี้เพราะตกใจกลัว แต่เมื่อประสมกับท่าทางอกสั่นขวัญแขวน ถ่อมตนขอขมา และอากัปกิริยาก้มศีรษะ ย่อเข่า ลูบอก ยกถันขึ้นนั้น กลับมีรสชาติพิกลยิ่ง
ซุนเจินชำเลืองมองที่อกและขาของนาง กล่าวว่า “ลุกขึ้นเถิด เจ้าเองก็ไม่รู้ว่าเราจะออกมา ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด” รอจนนางอู๋เฟิงลุกขึ้นแล้ว จึงถามว่า “เจ้าอยากถามอะไรเราเล่า”