เมื่อเข้าต้นฤดูหนาว นอกจากการตรวจสอบบัญชีของอำเภอต่าง ๆ แล้ว ที่ว่าการอำเภอโดยรวมก็แทบไม่มีงานราชการอันใดมากนัก -- --
บัญชีแต่ละม้วนล้วนใช้แผ่นไม้ไผ่เนื้อดี สีสันนุ่มนวล ไม่ระคายตา ตัวอักษรเป็นอักษรลี่ซูปลายพู่กันเรียบร้อย งอนไหมหางนกนางแอ่น เมื่อเทียบกับอักษรลี่ซูแคว้นฉิน อักษรลี่ซูแห่งสองราชวงศ์ฮั่นนั้นช่างสง่าผ่าเผยเคร่งขรึม ทั้งยังอ่อนช้อยมีชีวิตชีวา ดูแล้วน่าพึงใจยิ่งนัก
แผ่นไม้ไผ่และตัวอักษรงามก็จริงอยู่ ทว่าเนื้อหาบนแผ่นไม้ไผ่นั้นดูไปนานเข้าก็อดทำให้จิตใจอ่อนล้าไม่ได้
ในม้วนสารเหล่านั้นล้วนจดบันทึกรายละเอียดภารกิจต่างๆ ของแต่ละอำเภอตลอดปีที่ผ่านมา ซุนเจินเพิ่งดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองได้ไม่นาน ก่อนหน้านี้แทบไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เมื่ออ่านจึงรู้สึกน่าเบื่อแต่แรก แต่ในฐานะเจ้าเมือง เขาจำต้องรู้รายละเอียดของสิ่งเหล่านี้จากทุกอำเภอให้กระจ่าง แม้จะน่าเบื่อก็ไม่อาจละสายตา ทั้งต้องตั้งสมาธิแน่วแน่ อ่านสักม้วนสองม้วนยังพอไหว แต่อ่านถึงม้วนที่ห้าหกก็อดเหนื่อยล้าไม่ได้ เป็นการตรากตรำทั้งกายและใจ
จากการโน้มกายลงเขียนหนังสือและนั่งคุกเข่ามาช้านาน ต้นคอ หัวไหล่ และข้อเท้าต่างเมื่อยล้า ซุนเจินจึงผลักม้วนไม้ไผ่ออกไป ยืดกายขึ้นนั่งตรง เหยียดขาออก บีบนวดหัวไหล่ แล้วทอดตามองต้นไม้ที่อาบแสงตะวันเจิดจ้าอยู่เบื้องนอกโถง พลางเอ่ยด้วยใจจริงว่า “ข้าเคยได้ยินว่าขุนนางผู้ซื่อตรงมุ่งมั่นในราชกิจโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คิดว่านั่นเป็นเรื่องง่าย กลับคอยชื่นชมแม่ทัพที่ปราบชนต่างด้าวกวาดล้างอนารยชนขยายแผ่นดินเพื่อชาติบ้านเมือง บัดนี้จึงได้รู้ว่าการนำทัพนับหมื่นเหยียบย่ำอนารยชน แสดงอานุภาพขยายพรมแดนนั้นง่ายดาย แต่การอยู่เงียบลำพังหมกมุ่นอยู่กับงานเอกสาร มุ่งมั่นราชกิจโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยนั้นยากแท้”
สามกองทัพหาได้ง่าย แม่ทัพผู้เดียวหาได้ยาก การบริหารบ้านเมืองก็เช่นกัน ขุนนางผู้ชำนาญในการปกครองภายในนั้นหาคนดีได้ยากยิ่ง
ซุนเจินนึกไปถึงซุนฮกอีกครั้ง เพียงแต่ซุนฮกก็มีหนทางแห่งตน ในยามแผ่นดินยังไม่ปั่นป่วนนี้กลับใช้สอยเขาไม่ได้