ตระกูลหยางเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหานตาน การจะจัดการพวกเขามิใช่เรื่องง่าย แม้ว่าหานตานหรงจะสาบานว่าจะนำม้าสีแดงเพลิงของหยางเซินมาให้ซุนเจิน แต่ในเวลาอันสั้นก็ยังหาทางลงมือมิได้
พักเรื่องที่หานตานหรงจับตาดูตระกูลหยางและหาโอกาสลงมือไว้ก่อน กล่าวถึงเพียงการเรี่ยไรเสบียงครั้งนี้ แม้ว่าตระกูลหยางจะกัดฟันขัดขืนจนถึงที่สุด มิยอมนำข้าวออกมาแม้แต่เมล็ดเดียว แต่ลำพังเสบียงที่ตระกูลหานตาน ตระกูลเว่ย ตระกูลหาน ตระกูลเยว่และตระกูลอื่น ๆ นำออกมาช่วยนั้นก็เพียงพอให้ทหารสามพันนายกินใช้ได้ร่วมครึ่งปีแล้ว เมื่อมีข้าวเปลือกกองพะเนินเทินทึกอยู่ในมือเช่นนี้ ก็พร้อมที่จะเกณฑ์ทหารใหม่ได้
ซีจื้อไฉเป็นจงเว่ยเฉิง ภารกิจเกณฑ์ทหารใหม่ย่อมสมควรให้เขารับผิดชอบ ซุนเจินสั่งให้สวี่จ้ง เฉิงเจีย ซวนคาง เป็นผู้ช่วยของเขา
ในขณะที่เริ่มงานเกณฑ์ทหาร การเรี่ยไรเสบียงจากอำเภอที่เหลือก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการเช่นกัน งานนี้ยังคงให้หานตานหรงรับผิดชอบ
ด้วยตัวอย่างของอำเภอหานตานที่มีมาก่อน ตระกูลขุนนางและคหบดีใหญ่ในอำเภออี้หยาง เซียงกั๋วและอีกสี่อำเภอจึงไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธไม่ยอมร่วมเรี่ยไรเช่นตระกูลหยาง
ไม่ว่าหานตานหรงไปที่แห่งใด เกวียนก็จะเต็มไปด้วยเสบียง ข้าวเปลือกข้าวสารกองมหาศาล
อำเภอหานตานเป็นราชธานีของเจ้ากั๋ว นับแต่โบราณก็เป็นเมืองใหญ่ที่รุ่งเรือง เมื่อเทียบกันแล้ว อำเภออี้หยาง เซียงกั๋วและอีกสี่อำเภอล้วนไม่มั่งคั่งเท่าหานตาน จำนวนคหบดีใหญ่ในแต่ละอำเภอไม่มีมากเท่า ดังนั้นเสบียงที่ "ยืม" ให้แก่จวนจงเว่ยจึงย่อมสู้ของอำเภอหานตานไม่ได้ แต่ว่ารวมเสบียงที่ทั้งสี่อำเภอนำส่งเข้าด้วยกัน ก็ยังคงมากกว่าที่อำเภอหานตานออกมามากนัก
ในจำนวนนี้ สองอำเภอเซียงกั๋วและจงชิวนำส่งเสบียงมากที่สุด
ทั้งนี้ เพราะว่าเหยาเชิงเจ้าเมืองเซียงกั๋ว ผู่ฮู่ผู้ช่วยเจ้าเมืองจงชิว และตระกูลหลูซึ่งเป็นตระกูลชั้นนำของจงชิวให้ความร่วมมือกับหานตานหรงอย่างแข็งขัน —— ตระกูลหลูแห่งจงชิวนี้ก็คือตระกูลของหลูก่วงน้องเขยของหานตานหรงนั่นเอง เมื่อหานตานหรงเดินทางมาจัดการงานด้วยตนเอง ในฐานะญาติเขย ตระกูลหลูย่อมต้องให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง