ตอนที่ 670 — พ่อลูกร่วมทางมา สวามิภักดิ์ ข้างถนน โจรนาม จิ่นฟาน ยาตราเหนือเวิ้งวารี
ยังมิทันเข้าเขตเมืองเองฉวน ทหารม้าสอดแนมด้านหน้ามารายงานว่า มีกองทหารจอดพักอยู่ริมทางด้านซ้าย ประมาณห้าหกร้อยนาย
ซุนเจินลอบคิด “หรือว่านายกัวจวิ้น นายตู้อิ้วกับทั้งหลาย ได้ข่าวว่าข้ากลับมา จึงออกมารับถึงริมเขตแดนดอกหรือ?”
ที่ซุนเจินและซุนเกี๊ยนยกออกจากเขตเมืองไปปราบตั๋งโต๊ะครานี้ ขุนนางฝ่ายพลเรือนที่รักษาเองฉวน ก็มีกัวจวิ้น ตู้อิ้ว อ้องหลานและคนอื่นๆเป็นหลัก
ซุนเจินถามว่า “ธงที่ปักนั้นคือธงของเองฉวนหรือไม่?”
ทหารสอดแนมตอบว่า “มีธงทหารผืนหนึ่ง ด้านบนสลักอักษร ‘บุน’ อยู่”
ซุนเจินพอได้ยินอักษร ‘บุน’ พลันนึกถึงบุนเพ่งขึ้นมาในใจว่า “บ้านเดิมของตงเงียบอยู่ที่น่ำเอี๋ยง ที่นี่ห่างจากน่ำเอี๋ยงไปไม่เท่าใด หรือคนในครอบครัวของตงเงียบจะมาสวามิภักดิ์?” จึงว่า “ไปเชิญนายทัพผู้นำกองนั้น มาพูดคุยกันสักหน่อยที่กองบัญชาการกลาง”
ไม่นานนัก ทหารสอดแนมก็พาคนสองคนเดินมา
ซุนเจินมองไป เห็นผู้ที่เดินนำหน้านั้นเป็นคนคุ้นเคย ที่แท้ก็คือบุนจิกผู้เป็นอาของบุนเพ่งนั่นเอง
เมื่อครั้งซุนเจินเป็นนายกองศาลาอยู่ที่เองอิม เจ้าเมืองเองอิมในเวลานั้น คือจูฉ่าง เป็นชาวอำเภออ้วน ในหัวเมืองน่ำเอี๋ยง อยู่ร่วมถิ่นฐานกับบ้านของบุนจิกและบุนเพ่ง ตระกูลบุนเป็นตระกูลใหญ่แห่งอำเภออ้วน จูฉ่างกับตระกูลบุนมีสัมพันธภาพดียิ่ง ทั้งบุนจิกเองก็มีชื่อเสียงอยู่ในอำเภออ้วนไม่น้อย บุนจิกจึงได้ติดตามจูฉ่างมายังเองอิม เพื่อรับราชการเป็นขุนนางผู้น้อย แล้วจึงได้รู้จักกับซุนเจิน — ที่แท้ก็ทางบุนจิกนี่เอง ซุนเจินถึงได้รู้จักกับบุนเพ่ง
ภายหลัง จูฉ่างพ้นจากตำแหน่งเมื่อครบวาระ บุนจิกก็จากไปพร้อมกัน ก่อนหน้านี้เมื่อสองปีได้ยินบุนเพ่งเล่าให้ฟังว่า เพราะมองออกว่าแผ่นดินใกล้จะระส่ำระสาย บุนจิกจึงลาออกจากราชการ กลับไปยังบ้านเกิดของตนที่น่ำเอี๋ยง
ที่วันนี้ได้พบเขากลางทางเช่นนี้ก็คงเป็นเพราะเขาได้ยินข่าวว่าซุนเจินยกไพร่พลขึ้น จึงมาสวามิภักดิ์เป็นแน่