ตอนที่ 671 — ข้าหลวงเกงจิ๋วกับเจ้าเมืองอู่หลิง อ้วนสุดที่เมืองโลหยางหมายตาน่ำเอี๋ยง
ข่าวจากน่ำเอี๋ยงว่า: ข้าหลวงเกงจิ๋วหวังรุ่ยกับเจ้าเมืองอู่หลิงเฉาหยินประจัญบานกัน เฉาหยินปราชัยและตายในที่รบ หวังรุ่ยบาดเจ็บสาหัส บาดแผลรุนแรงเกินเยียวยา ไม่นานก็สิ้นลม นับได้ว่าทั้งคู่จบชีวิตลงพร้อมกัน(.
“นี้...”
หลังจากซุนเจินได้ฟังข่าวนี้ ก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรดี
แท้จริงแล้วหวังรุ่ยควรตายด้วยมือของซุนเกี๊ยน เพราะคำเตือนของซุนเจิน ซุนเกี๊ยนครั้งนี้จึงไม่ได้สังหารหวังรุ่ยตอนยกทัพ แต่ใครจะคิด หวังรุ่ยก็ยังหนีวาสนาของตนไม่พ้น ดันพาเฉาหยินมาเป็นเพื่อนตายด้วยกันในคราวนี้ ผิดจากประวัติเดิม
ซุนเจินถามไถ่โดยละเอียด
กลับกลายเป็นว่า: หวังรุ่ยผู้นี้สันดานเย่อหยิ่ง มิเพียงดูถูกซุนเกี๊ยนที่มีพื้นเพนักรบ แต่ยังดูถูกเฉาหยินด้วย ทั้งคู่ไม่ลงรอยกันมานาน คราวนี้เมื่อกวันตงตีตั๋งโต๊ะเห็นกองทัพอาสามีกำลังมหาศาล หวังรุ่ยจึงอยากร่วมวงบ้าง หมายจะยกพลสนับสนุน ก่อนยกทัพ เขาประกาศลั่นว่า จะสังหารเฉาหยินเสียก่อน เฉาหยินหวาดหวั่นยิ่งนัก จึงชิงลงมือก่อน ยกกำลังเข้าจู่โจม แต่น่าเสียดายที่กำลังสู้ไม่ได้ แม้หวังรุ่ยจะยังมิทันเกณฑ์พลครบ แต่เฉาหยินที่มีกำลังเพียงแคว้นเดียวก็มิอาจต้านทานได้ กลับถูกหวังรุ่ยตีแตกและตายในสนามรบ ฝ่ายหวังรุ่ยเองก็ประมาทดูถูกศัตรู จึงบาดเจ็บสาหัสในการรบนี้ สุดท้ายทั้งคู่จึงตายตามกันไป
เมื่อฟังเหตุและผลของการต่อสู้ภายในจนทั้งคู่ตายแล้ว ประโยคหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของซุนเจิน: บุคลิกกำหนดชะตากรรม
หวังรุ่ยนั้นอวดดีมองคนอื่นต่ำ ไม่เห็นเฉาหยินใส่หน้าก็ว่าได้ อยากสังหารเฉาหยินก็ไม่ว่าอะไร แต่นี่ยังมิทันยกทัพก็โพนทะนาจนทั่วทุกหัวระแหง มิใช่การบีบให้เฉาหยินชิงลงมือก่อนหรือ? หากปิดปากเงียบ รอคุมทุกอย่างพร้อม แล้วจู่โจมอู่หลิงโดยไม่ให้ตั้งตัว บางทีอาจสำเร็จในการรบเดียว สังหารเฉาหยินได้โดยง่าย ไม่ลงเอยเช่นนี้