ตอนที่ 669 — จู่ ๆ ก็มีรายงานว่าโฮจิ้นยกไล่ตามตี รุกคืบเข้าไปอย่างไร้ผู้ใดรู้ว่าอัศจรรย์เพียงใด
โฮจิ้นตรวจพลออกจากด่าน มาลอบโจมตีซุนเจิน
ประการแรก ที่ตั้งค่ายของซุนเจินอยู่ห่างจากด่านอีเชว่และไกลจากซิงหยาง ประการที่สอง โจโฉพ่ายแพ้ยับเยิน เอาชีวิตรอดมาได้เพียงตัวคนเดียว ในช่วงเวลานั้นแม้ชีวิตตัวเองก็เกือบรักษาไว้ไม่ได้ จึงย่อมไม่มีเวลาคิดถึงการแจ้งข่าวให้ซุนเจิน ดังนั้นซุนเจินจึงทราบข่าวการพ่ายแพ้ของโจโฉช้ากว่าโฮจิ้นถึงหนึ่งวัน
เมื่อได้ยินว่าโจโฉพ่ายแพ้ เซี่ยหรง ติงเมิ่ง หลิวปิ่งต่างก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
ซุนเกี๊ยนเองก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวว่า “ครั้งก่อนเราได้ข่าวว่าแม่ทัพโจและแม่ทัพเป้ากำลังเผชิญหน้ากับชีหยงที่ซิงหยาง มิทันคิดว่าเพียงไม่กี่วัน ทั้งสองก็พ่ายแพ้ไปแล้ว”
เซี่ยหรงกล่าวว่า “ทหารของแม่ทัพโจและแม่ทัพเป้าปราชัยแล้ว พวกเราควรทำเช่นไรดีขอรับ”
เขายิ่งนับถือความสุขุมรอบคอบของซุนเจินยิ่งนัก หากวันนั้นทำตามข้อเสนอของเขากับติงเมิ่ง ให้ซุนเจินยกทัพไปถึงใต้ด่านอีเชว่ เช่นนั้นบัดนี้เมื่อโจโฉพ่ายแพ้ ต่อให้พวกเขาอยากถอยทัพ ก็คงมิใช่เรื่องง่ายแล้ว
ซุนเจินคิดในใจว่า “เมิ่งเต๋อกลับยังต้องพ่ายแพ้อีก” แล้วกล่าวว่า “เมิ่งเต๋อและหยุนเฉิงพ่ายแพ้ ฉุนหยูฉยงตั้งอยู่ที่เหอเป่ย นอกด่านทั้งแปดของลกเอี๋ยง บัดนี้เหลือเพียงทัพพวกเราเพียงสายเดียว ตั๋งโต๊ะก็ไร้กังวลอื่นแล้ว ข้าคาดว่าเขาจะต้องยกพลใหญ่มาตีพวกเราเป็นแน่ ทัพเราผ่านการรบต่อเนื่องมาหลายครั้ง ทหารไม่มากเท่าเขา ทั้งไม่แกร่งเท่าเขา ยากที่จะสู้เขาได้ ตามความเห็นข้า เราควรถอยทัพกลับเองฉวนก่อน แล้วจึงค่อยปรึกษากันเรื่องดำเนินการต่อไป”
ทุกคนเห็นด้วยกับความเห็นของซุนเจิน จึงต่างถ่ายทอดคำสั่ง เตรียมรื้อค่ายกลับเมือง
คำสั่งเพิ่งประกาศลงไป หน่วยสอดแนมก็ควบม้ามารายงานว่า “นอกค่ายของท่านแม่ทัพซุนน้อย ยี่สิบลี้พบกองทัพตั๋ง”
ท่านแม่ทัพซุนน้อยย่อมหมายถึงซุนเฉิง ซุนเจินเสนอชื่อเขาเป็นจงหลางเจี้ยง ดังนั้นในกองทัพจึงเรียกเขาว่าแม่ทัพ