ซูหนิงมองดูทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ -- เมื่อกวาดสายตามองออกไป เบื้องหน้าประมาณสองร้อยก้าว มีศาลาพักร้อนหลังหนึ่งตั้งอยู่ ไม่ใหญ่นัก จุคนได้ราวห้าหกคน หลังคาศาลาโค้งเว้าดุจร่มที่กางออก ใต้ชายคานั้นมีเสาไม้ทาสีแดงตั้งตระหง่านอยู่ห้าต้น ตรงแน่วแน่ รองรับหลังคาศาลาไว้
รอบศาลาปลูกประดาด้วยไม้ดอกไม้ใบหลากชนิด หากแต่ส่วนใหญ่ก็ร่วงโรยเหลือเพียงกิ่งก้าน มีเพียงต้นเหมยไม่กี่ต้นที่บานสะพรั่งรับความหนาวเย็น กับสนอีกสองสามต้นที่ยังเขียวชอุ่ม ทิศตะวันออกเป็นชะวากสระน้ำพื้นที่กว้างใหญ่ ในฤดูหนาวที่ไร้สายลมพัดมา ผืนน้ำสงบนิ่ง เงียบงันดุจกระจกคันฉ่อง
ยามนั้นตรงกับเวลาเที่ยงวัน แสงอาทิตย์เจิดจ้าขับไล่ความหนาวเหน็บ ซูหนิงเอนกายพิงเฉลียงทางเดิน หลับตาพริ้ม อย่างสบายอารมณ์ เสวยสุขจากแสงแดดและความอบอุ่น
พระราชวังหลวงแห่งต้าฮั่นอ้างว้างทว่าเงียบสงบ ในชั่วประเดี๋ยว ซูหนิงคล้ายได้หลุดเข้าไปในแดนสวรรค์ ไม่ว่าจะเป็นเหมยกับสนที่หาญกล้าสู้ความหนาวเย็น หรือเหล่าพฤกษามวลบุปผาที่ซุ่มซ่อนรอเวลาผลิดอก รวมทั้งผืนน้ำที่แสนจะเงียบสงัด ก็ล้วนนำมาซึ่งความรื่นรมย์ในจิตวิญญาณแก่ซูหนิง
การมีชีวิต เพื่อเผยความงามที่สูงสุดในชั่วขณะหนึ่ง ความตาย เพื่อบ่มเพาะพลังชีวิตใหม่อย่างเงียบงัน รอคอยสายลมวสันต์พัดผ่าน จึงจักเปล่งประกายงามเจิดจ้า
ซูหนิงยิ้มน้อยๆ อย่างสงบ เปลือกตาค่อยๆ ปิดลง ในวันเหมันต์ที่แสงแดดกล้าเช่นนี้ การหาสถานที่สงัดไร้ผู้คนแล้วนอนหลับไปอย่างเป็นสุข ก็คงนับว่าเป็นความสุขประการหนึ่ง
“ซูหลางจุน...” เสียงแหลมเล็กและเร่งร้อนดังขึ้น ปลุกซูหนิงที่กำลังเคลิ้มจะหลับให้ตื่น “ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้า จางฉางซื่อให้ข้าน้อยมาพาท่านไปขอรับ”
ซูหนิงขยี้ตา หาวหวอดหนึ่ง ใบหน้ายังคงเกลื่อนด้วยท่วงทีเกียจคร้าน แต่เมื่อได้ยินเสียงก็พลันตื่นเต็มตา
เกือบจะนอนหลับกลางวันในวังหลวงต้าฮั่นเสียแล้ว