เริ่มต้นศักราชใหม่ กลไกใหญ่โตเก่าคร่ำคร่าของมหาราชวงศ์ฮั่นค่อย ๆ หยุดการดำเนินลง หน่วยงานบริหารส่วนกลาง รวมถึงหอราชบัณฑิต มิได้มีภารกิจใหญ่อันยากยิ่งนัก เหล่าขุนนางเข้าเวรยามเช้า จิบชา พูดคุยกัน ก็ถือว่าผ่านพ้นไปอีกวัน
ย่อมเป็นที่แน่นอนว่า ในปากของขุนนางผู้ทรงความรู้ ทรงภูมิธรรม ทรงอุดมการณ์ และทรงฐานันดรเหล่านี้ ซุนเจินกลับกลายเป็นหัวข้อสนทนาอันน่าพิศมัย เหล่าขุนนางในตำแหน่งและบรรดาบุตรหลานชนชั้นสูง หากไม่บ่นว่า กล่าวหยาบหยามซุนเจินสักสองคำ ก็คล้ายจะตกต่ำกว่าผู้ใดผู้หนึ่งเสียอย่างนั้น
หากจะเทียบกันแล้ว กลับเป็นเหล่าบุตรหลานตระกูลต่ำต้อย และบุตรหลานยากจนซึ่งมิอาจนับเป็นตระกูลต่ำต้อยได้ด้วยซ้ำ พวกเขาไม่เหมือนบุตรหลานชนชั้นสูงที่อาศัยการประณามซุนเจินมาส่งเสริมความสูงส่งและซื่อตรงของตน
นอกเหนือจากส่วนน้อยที่ทนดูมิได้ เกินจะอดกลั้นแล้ว จัดตั้งกลุ่มผู้ยากไร้เรียนมาทะเลาะกับบุตรหลานชนชั้นสูง บุตรหลานตระกูลต่ำต้อยส่วนใหญ่ต่างปิดปากเงียบสนิท
ทว่าความเงียบมิได้หมายถึงการประนีประนอม ยิ่งมิใช่การก้มศีรษะ นี่คือการต่อสู้ที่แตกต่างออกไป เมื่อใดก็ตามที่บุตรหลานตระกูลต่ำต้อยสักสองสามคนมารวมตัวกัน ไร้ซึ่งการหัวเราะเย้าอย่างเป็นตัวของตัวเองดังวันวาน ไร้ซึ่งการปลุกปลอบใจกันและกัน สิ่งที่เห็นได้ ก็คือแววตาอันหมดหนทาง ไม่ยินยอมพร่างพรหม และมุ่งมั่นดั่งเหล็กกล้า
บรรยากาศในลกเอี๋ยงเริ่มแปลกประหลาด การส่งเสียงเอะอะไปทั่วของบุตรหลานชนชั้นสูง กับการปิดปากเงียบของบุตรหลานตระกูลต่ำต้อย ช่างขัดแย้งกันอย่างแรงกล้า เหล่าบุตรหลานชนชั้นสูงยังคงเชิดหน้าเดินโต้โฉมไปทั่วท้องถนน ประกาศความชั่วร้ายของซุนเจิน และบางคนที่เมามัวได้คืบจะเอาศอก เมื่อเผชิญหน้าบุตรหลานตระกูลต่ำต้อยที่พากันเงียบเสียงเสมือนไร้ปากเสียง ก็เริ่มลืมตนอย่างได้ใจ ในที่สุดก็ลามไปถึงตัวบุตรหลานตระกูลต่ำต้อยเสียได้