ในวันรุ่งขึ้นหลังจากซุนเจินมาถึงอำเภอเยี่ยเซี่ยน ผู้ถือสาส์นของอวี่ตู๋ก็เดินทางมาถึง
ผู้ถือสาส์นผู้นี้อายุสามสิบปี หนวดเคราเป็นม้วนปกคลุมทั่วใบหน้า รูปร่างเตี้ยกำยำ สวมเสื้อเกราะพกกระบี่ ได้รับการนำทางจากทหารองครักษ์ของซุนเจินมาถึงนอกโถง
เตียนอุย หยวนจงชิง จั่วป๋อโหว ห้ามปรามเขา เรียกให้เขาถอดเกราะปลดกระบี่
ผู้ถือสาส์นผู้นี้ รูปร่างไม่สูงเท่าเตียนอุย จั่วป๋อโหวและหยวนจงชิง แต่ทว่าเรี่ยวแรงมิได้ด้อยแต่อย่างใด ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว เงยหน้าขึ้นจับกระบี่ เผชิญหน้ากับเตียนอุย หยวนจงชิงและจั่วป๋อโหว กล่าวด้วยน้ำเสียงอาจหาญว่า “ข้าติดตามท่านแม่ทัพของข้ามาตั้งแต่ก่อตั้งกองกำลังนั้น เกราะและกระบี่มิเคยละทิ้งจากกาย แม้ยามค่ำคืนเข้านอน กระบี่ยังอยู่เคียงข้างหมอน เหตุใดเล่า? ก็เพราะข้าได้ยินเขากล่าวว่า ‘กระบี่คือศาสตราวุธของวิญญูชน’ ศาสตราวุธของวิญญูชนจะถอดทิ้งไปได้เช่นไร? พวกเจ้ายังไม่ยอมหลีกทางให้ข้าอีกหรือ!”
“กระบี่คือศาสตราวุธของวิญญูชน ดังนั้นจึงใช้ปกป้องตน” คำกล่าวนี้มาจากจวินปู้อี๋แห่งราชวงศ์ฮั่นก่อน ในยุคปลายของฮั่นอู่ตี้ หัวเมืองทั้งหลายเต็มไปด้วยโจรผู้ร้าย เปาซิ่งจือ เป็นข้าหลวงตรวจการณ์ตรง นุ่งเสื้อปักถือขวาน ออกติดตามจับกุมโจรผู้ร้าย ตรวจตราหัวเมือง ประหารผู้ขัดคำสั่งตามกฎอัยการศึก บารมีสะท้านสะเทือนไปทั่วแว่นแคว้น ครั้นมาถึงกิจิ๋ว ป๋อไห่กุ้น ได้ส่งขุนนางไปเชิญตัวจวินปู้อี๋ ผู้มีชื่อแห่งแคว้นนี้มาพบ จวินปู้อี๋ เหน็บกระบี่สวมแหวนหยก สวมเสื้อคลุมกว้างและเข็มขัดผืนใหญ่ แต่งกายเต็มยศมาถึงประตูเพื่อขอเข้าเฝ้า ขุนนางเฝ้าประตูต้องการให้เขาถอดกระบี่ จวินปู้อี๋จึงกล่าวว่า ‘กระบี่คือศาสตราวุธของวิญญูชน’ และอื่นๆ ไม่ยอมถอด
เตียนอุย หยวนจงชิง และจั่วป๋อโหว มิได้ร่ำเรียน ไม่รู้ถึงเหตุการณ์ในอดีตนี้ แต่ทว่าเข้าใจความหมายของ ‘วิญญูชน’ หยวนจงชิง จับตามองผู้ถือสาส์นผู้นี้ คิดในใจว่า “เพียงรูปลักษณ์ของเจ้าเช่นนี้ ยังด้อยกว่าข้าเสียอีก รูปโฉมโจรป่าทั้งสิ้น ยังอาจหาญอวดอ้างตนว่าเป็นวิญญูชน!”