ในยุคหลัง หวังเหวยเคยพรรณนาว่า “ผู้เดียวในถิ่นไกลเป็นแขกแปลกหน้า ทุกยามเทศกาลยิ่งคิดถึงบ้าน”
ทุกครั้งเมื่อถึงเทศกาล ทุกครัวเรือนล้วนชื่นบาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันขึ้นปีใหม่ซึ่งเป็นวันสำคัญ แม้นครอบครัวยากไร้ก็ยังกัดฟันควักเงินเก็บเพียงน้อยนิดออกมา แลกสุราขุ่นบ้าง ซื้อเนื้อสัตว์มาบ้าง เบื้องสูงเซ่นไหว้บุพการี เบื้องล่างแบ่งปันแก่เด็กน้อย ปิดประตูเรือนพร้อมหน้าพร้อมตา เปี่ยมสุขสมานฉันท์ ทั้งในอำเภอ ตำบล และชนบทล้วนแต้มสีสันแห่งการเฉลิมฉลอง มีเพียงแขกผู้เดียวดายในต่างถิ่นที่อดรู้สึกเปล่าเปลี่ยว และหวนคิดถึงญาติมิตรมิได้
เฉินจื่อกับซุนเจินแต่งงานกันมานับปีกว่า แต่นางยังมีอายุน้อย เพิ่งสิบแปดสิบเก้าปี ตั้งแต่เล็กจนโตมิเคยออกเดินทางไกล นี่เป็นวันขึ้นปีใหม่แรกที่นางใช้ในต่างแดน รู้สึกทั้งเศร้าหมองและคิดถึงบิดามารดากับพี่น้อง ทว่าเพราะมีซุนเจินอยู่เคียงข้าง ก็ให้ความรู้สึกแปลกใหม่และหวานชื่นอยู่บ้าง
นางวางแผนไว้เรียบร้อยแล้วว่าในช่วงปลายปีและวันขึ้นปีใหม่จะทำสิ่งใดร่วมกับซุนเจิน หากแต่ซุนเจินหาได้มีเวลามากมายไม่
ภรรยางามนั้นย่อมสำคัญ แต่นายทหารและไพร่พลนั้นสำคัญยิ่งกว่า สมัครพรรคพวกเก่าของซุนเจินที่พลีชีพตามเขาออกศึกทั้งเหนือใต้ ล้วนจากบ้านมาพันลี้ ห่างเหเรือนช้านานเกือบปีแล้ว ในเทศกาลเช่นวันขึ้นปีใหม่ ซุนเจินมิอาจทิ้งพวกเขาไว้โดยไม่เหลียวแล ยิ่งใกล้วันตรุษ เขายิ่งใช้เวลาอยู่ในจวนจงเว่ยน้อยลง ด้วยเหตุนี้ ซุนเจินจึงรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง
ทว่าเฉินจื่อเป็นหญิงสาวผู้มีคุณธรรมและรู้จักเหตุผล แม้มิอยากอ้างว้างอยู่แต่ในจวนจงเว่ย แต่นางก็รู้ว่าสิ่งใดหนักสิ่งใดเบา เข้าใจว่านักรบผู้ห้าวหาญนับพันในค่ายนอกอำเภอคือรากฐานแห่งตัวตนของซุนเจิน จึงซ่อนความอาลัยไว้ในใจ ภายนอกมิได้แสดงความขุ่นข้องแม้แต่น้อย