ซุนเจินกล่าวว่า “ระหว่างที่เจ้าเดินทางกลับมา คงจะทราบแล้วว่า ข้าได้สั่งให้ชีหยงและเหียนเต๊กไปตีชิงเหอหนานอิ่น”
เล่าหยูกล่าวว่า “ระหว่างที่ข้าน้อยเดินทางกลับมา พอถึงเมืองเองฉวนก็ทราบเรื่องนี้แล้ว”
ซุนเจินกล่าวว่า “ด้วยการเตรียมการทั้งหมดแล้ว เหอหนานอิ่นยึดได้ไม่ยาก ขอเพียงกองทัพของเราสามารถต้านทานการโต้กลับของพวกโจรลิฉุย กุยกี และอ้วนเปิ่นชูที่อาจจะเกิดขึ้นได้ เหอหนานอิ่นก็จะอยู่ในกำมือข้าอย่างมั่นคง ลกเอี๋ยงอยู่ใกล้กับกวนจง การติดต่อส่งข่าวถึงราชสำนักก็จะสะดวกขึ้น เมื่อถึงเวลานั้น ข้าคิดว่าจะซ่อมแซมเมืองลกเอี๋ยงเสียก่อน แล้วจึงคอยจังหวะบุกเข้าสู่กวนจง ช่วยเหลือพระเจ้าเหี้ยนเต้”
วันนี้ที่เรียกเล่าหยูมาพบ สิ่งแรกที่ซุนเจินถามไม่ใช่ว่าเขาได้เข้าเฝ้าพระเจ้าเหี้ยนเต้อย่างไร แต่ถามถึงกองทัพเหลียงจิ๋วภายใต้การนำของลิฉุย กุยกี ฝานโจว และคนอื่นๆ ว่ามีกำลังทหารที่แท้จริงเป็นเช่นไร
เล่าหยูย่อมไม่มีโอกาสเข้าไปในค่ายทหารของลิฉุย กุยกี ฝานโจวและคนอื่นๆ เพื่อสังเกตการณ์ แต่ทหารเหลียงจิ๋วนั้นเหิมเกริมอย่างยิ่งในฉางอันและซานฝู่ มีทั้งพวกขี่ม้าผ่านในเมือง ปล้นกลางถนนก็มี พวกออกันเป็นหมู่ แผลงฤทธิ์นอกเมืองยิ่งมีมากมายนับไม่ถ้วน เขายังเคยเห็นแม่ทัพนายกองเหลียงจิ๋วนำกองกำลังไปล่าสัตว์อย่างเอิกเกริกนอกชานเมือง จากสิ่งนี้เองก็พอเห็นสภาพของทหารเหลียงจิ๋วได้บ้าง จริงๆ แล้วกล่าวได้ว่ากล้าหาญชาญชัย อาวุธและเกราะก็นับว่าชั้นดี ทั้งในศึกที่ฉางผิงกวนกับม้าเท็ง หานซุ่ย ฯลฯ กองทัพเหลียงจิ๋วแม้จะเสียหายไปไม่น้อย แต่ก็มิได้ถึงกับบอบช้ำถึงรากเหง้า ดังนั้น เมื่อดูจากสภาพของกองทัพเหลียงจิ๋วในตอนนี้ ทางฝ่ายซุนเจิน ใช้เหอหนานอิ่นเป็นแนวหน้า หรือจะบดขยี้ หรือสู้รบผลัดกันรุกผลัดกันรับกับกองทัพเหลียงจิ๋วไปพลางก่อน รอจนกว่าจะตั้งหลักในเหอหนานอิ่นได้มั่นคง แล้วจึงคอยดูสถานการณ์ หาโอกาสบุกเข้ากวนจง นับเป็นแผนการที่ดีที่สุด