ซุนเฉินกับจ้าวอวี้กลับถึงจวนที่ว่าการมณฑล โดยไม่พักผ่อนก็เข้ามาคารวะซุนเจิน เมื่อฟังคนทั้งสองเล่าถึงการเดินทางไปเตียงอันและเดินทางกลับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องราวที่พบเห็นและความเป็นไปในเตียงอัน ซุนเจินจึงกล่าวกับจ้าวอวี้ว่า "เส้นทางนี้เต็มไปด้วยภยันตราย ท่านไปกลับกินเวลากว่าสองเดือน ต้องฝ่าป่ารกนอนกลางแจ้ง ย่ำที่ชันและที่เสี่ยงภัย ลำบากตรากตรำสาหัส วันนี้ไม่ต้องเล่ารายละเอียดแล้ว ท่านกลับบ้านพักผ่อนหลายวันก่อนเถิด รอไปกราบบิดามารดาและพบภริยา แล้วเมื่อกลับมาที่จวน จึงค่อยสนทนารายละเอียดกับข้าอีกหน"
ตามธรรมเนียมราชวงศ์ฮั่น ขุนนางจะได้หยุดพักทุกห้าวัน แต่หลังจากกลับจากการเดินทางไกลก็อาจหยุดพักเพิ่มอีกหลายวัน ดังนั้น ซุนเจินจึงให้จ้าวอวี้กลับบ้านก่อนสักสองสามวัน จ้าวอวี้กตัญญูต่อบิดามารดายิ่ง บิดามารดาของเขาชราภาพแล้ว ทั้งด้วยความรู้สึกและเหตุผล ล้วนสมควรกลับไปเยี่ยมบ้านก่อน
จ้าวอวี้รับคำ
ผู้ที่ร่วมพบปะจ้าวอวี้และซุนเฉินคือเตียวเจียว เตียวหง ซุนฮก ซุนฮิว ซีจื้อไฉ และคนอื่นๆ เตียวเจียว เตียวหง และคนอื่นๆ ก็กราบลาพร้อมจ้าวอวี้ลงจากโถง เหลืออยู่แต่ซุนเฉิน ซุนฮก ซุนฮิว และซีจื้อไฉ ซุนเจินก็เก็บรอยยิ้ม แล้วถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง
ซีจื้อไฉเข้าใจจิตใจของซุนเจินดี จึงกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ ถอนหายใจเพื่อตั๋งโต๊ะใช่หรือไม่ขอรับ"
"ข้าถอนหายใจทั้งเพื่อตั๋งโต๊ะ และเพื่อราษฎร"
ซุนเฉินเอ่ยถามว่า “ท่านแม่ทัพทอดถอนใจให้ตั๋งโต๊ะด้วยเรื่องใด? แล้วทอดถอนใจให้ราษฎรด้วยเรื่องใด?”
ซุนเจินเพิ่งได้รับพระบัญชาแต่งตั้งจากราชสำนักเป็น ‘เจิ้นตงเจียงจวิน’ หากเทียบกับ ‘เจ้าเมืองชีจิ๋ว’ แล้ว ในระยะยาว ตำแหน่งแม่ทัพนี้กลับมีประโยชน์ยิ่งกว่า