# ตอนที่ 337 — จันทร์เก่าเหนือลานซาชิว (ตอน 15)
แม้เมืองกว่างจงแตกแล้ว แต่เตียวก๊กหลบหนีไปในยามวิกาล ฮองฮูสงจึงจัดแบ่งสามทัพ ส่งพลม้าเข้มแข็งออกไล่ติดตามทั้งคืน ไล่ไปได้ครึ่งค่อนคืน ครั้นฟ้าสาง พลม้าทุกหน่วยก็ทยอยกลับคืนมา ต่างกล่าวว่า "ค้นทั่วทุกแห่งแล้วก็หาตัวมิได้"
ฮองฮูสงถอนใจอยู่มิวาย กล่าวว่า "แม้เมืองกว่างจงแตก แต่ยังจับตัวหัวหน้าใหญ่มิได้ ก็ยังนับว่ามิได้สำเร็จเสร็จสิ้นทั้งหมด" ต่อหน้าบรรดาขุนพล ยังมีความกังวลอยู่ข้อหนึ่งที่เขามิได้เอ่ยออกมา ดังที่ชีหยงกล่าวไว้เมื่อสองสามวันก่อน เขาวิตกยิ่งนักว่า เมื่อทัพโพกผ้าเหลืองที่เมืองเซี่ยชวี่หยางอันอยู่ใต้บังคับเตียวก๊กล่วงรู้ว่าเมืองกว่างจงแตก ก็อาจจะทิ้งกิจิ๋ว มุ่งไปทางตะวันตกและทางเหนือ เข้าสู่เป๋งจิ๋วและเหลียงจิ๋ว เขาคิดในใจว่า "อาบเลือดรบพุ่งอย่างยากเย็นจึงตีเมืองกว่างจงได้ ตามจริงควรให้เหล่าทหารได้พักผ่อนสักสองสามวัน ทว่าเพื่อป้องกันมิให้โจรเมืองเซี่ยชวี่หยางหนีขึ้นเหนือ ดูแล้วก็จำต้องรีบยกขึ้นเหนือตีเมืองเซี่ยชวี่หยางให้เร็วที่สุด"
ครั้นตรวจดูบรรดาขุนพลทั่วถ้วน กลับพบว่าขาดไปสองคน คือชีหยงกับซินอ้ายยังมิได้กลับ
บรรดาขุนพลได้ยินดังนั้น ก็พากันปลอบใจฮองฮูสง ว่าทั้งสองคนนี้บางทีอาจพบร่องรอยของเตียวก๊กเข้า จึงล่าช้ายังมิกลับมา ฮองฮูสงก็มิวายมีความคาดหวังขึ้นบ้าง จวนจะถึงยามเที่ยง ทหารยามเฝ้าประตูค่ายก็มาแจ้งด้วยความยินดีว่า "ขอแจ้ง ชีหยงกลับมาแล้ว"
บรรดาขุนพลในกระโจมล้วนกำลังรอคอยข่าว ครั้นได้ยินก็เซ็งแซ่ขึ้นทันที จงเอวี๋ยนถามด้วยเสียงเร่งร้อนว่า "จับตัวเตียวก๊กได้แล้วหรือ"
"เห็นในหมู่พลม้าของเขามีผู้นุ่งห่มสีเหลืองอยู่คนหนึ่ง อีกทั้งเห็นบนหลังม้าของเขาวางไม้เท้าเก้าปล้องไว้อันหนึ่ง"
จงเอวี๋ยนดีใจยิ่งนัก กล่าวกับฮองฮูสงว่า "ในหมู่โจร ผู้ที่นุ่งห่มสีเหลืองถือไม้เท้าเก้าปล้องมีแต่เพียงคนเดียว ก็คือเตียวก๊กนั่นเอง พลม้าทุกหน่วยล้วนมิได้สิ่งใดกลับมา ไม่คาดว่าเตียวก๊กกลับถูกชีหยงจับตัวได้ ตั้งความชอบใหญ่หลวงปานนี้"