# ตอนที่ 344 — ริมคันนาเมืองหานตานยามสารทเดือนเก้า (ตอน 4)
ยามสารทกลางเดือนแปด อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เลียบลำน้ำขึ้นไป ทิวทัศน์สองข้างทางงดงามตลอดเส้น
แดนจวี้ลู่ เสียงสัน และเจ้ากั๋วนั้น ติดเขามากน้ำ ป่าไม้ครึ้มเขียว ชื่อแคว้นจวี้ลู่ก็มีที่มาจากนี้เอง ด้วยว่า "กวาง คือยอดแห่งพงไพร"(1) สองฝั่งเสียวสุ่ยไร่นาอุดมสมบูรณ์ ป่าไม้เขียวขจี เมื่อทอดตาไปทางตะวันตกไกล ลาง ๆ แลเห็นทิวเขาสีครามทอดขวางอยู่ ภูเขานี้ก็คือไท่หางอันยาวแปดร้อยลี้นั่นเอง
ครานั้นเพิ่งได้ชัยใหญ่ จิตใจปลอดโปร่ง ซุนเจินกับพวกควบม้าไปอย่างคล่องแคล่ว ยังไม่ทันถึงยามเที่ยง ก็เดินทางมาได้ยี่สิบกว่าลี้แล้ว
ด้วยเหตุแห่งความวุ่นวายของพวกโพกผ้าเหลือง ไร่นาอันอุดมจึงแลเห็นชาวนาน้อยเต็มที หมู่บ้านตำบลที่ผ่านทางก็ผู้คนเบาบาง เดินอยู่บนทางหลวงเสียนาน มิได้พบเงาคนสักผู้เดียว แคว้นเสียงสันมีสิบสามเมือง ครัวเรือนเกือบสิบหมื่น(2) ราษฎรหกสิบหมื่นเศษ มากกว่าเจ้ากั๋วอยู่ไกล ซุนเจินเห็นภาพอันแร้นแค้นซีดเซียวหลังสงครามเช่นนี้ ก็อดถอนใจมิได้ จึงกล่าวว่า "เสียงสันเป็นเมืองใหญ่แห่งกิจิ๋ว ก่อนพวกโพกผ้าเหลืองก่อการ มีราษฎรหกสิบหมื่น แต่บัดนี้สิบเรือนร้างไปครึ่ง หมู่บ้าน ศาลา ตำบลที่เราผ่านมาล้วนว่างเปล่า เห็นแต่คนแก่คนอ่อน มิเห็นชายฉกรรจ์ บางแห่งกระทั่งเงาคนสักผู้ก็ไม่มี เห็นแต่หญ้ารกขึ้นเต็มเรือน หมาจิ้งจอกกระต่ายป่าออกหากิน เฮ้อ เสียงสันยังเป็นถึงเพียงนี้ มิทราบว่าเจ้ากั๋วจะเป็นเช่นไร"
ก่อนพวกโพกผ้าเหลืองก่อการ เจ้ากั๋วมีราษฎรไม่ถึงยี่สิบหมื่น ผ่านความวุ่นวายใหญ่คราวนี้แล้ว มิทราบว่าจะเหลือสักสิบหมื่นหรือไม่
ซุนฮิวถอนใจว่า "มิต้องนับราษฎรผู้บริสุทธิ์ที่ตายในกลียุค เพียงสองศึกที่กว่างจงกับเซี่ยชวี่หยาง พวกโพกผ้าเหลืองที่ล้มตายบาดเจ็บและถูกจับเป็นเชลยก็เกือบสามสิบหมื่นแล้ว เสียงสันอยู่ติดจวี้ลู่ ต้องภัยจากพวกโจรหนักหนา ผ่านกลียุคใหญ่เช่นนี้ ราษฎรจะไม่ร่วงโรยลงได้อย่างไร"
เลียบลำน้ำไปสี่สิบห้าสิบลี้ ครั้นแสงโพล้เพล้มาถึง ซุนเจินกับพวกก็หาศาลาด่านใกล้ ๆ แห่งหนึ่งเข้าอาศัยค้างแรม