# ตอนที่ 343 — ริมคันนาเมืองหานตานยามสารทเดือนเก้า (ตอน 3)
เล่าปี่แม้รับปากซุนเจินแล้วว่ายินดีติดตามเขาไปยังแคว้นเจ้า ทว่าก็หาอาจไปได้ในทันทีไม่ ด้วยเขาจากเรือนมากว่าเดือนแล้ว ต้องกลับไปเยี่ยมเยียนมารดาผู้ชราเสียก่อน เขานัดหมายกับซุนเจินไว้ว่าก่อนสิ้นปีจักไปแคว้นเจ้าให้จงได้
พระบรมราชโองการจากราชสำนักมีความสองประการ ประการหนึ่งคือพระราชทานบำเหน็จแก่เหล่าขุนพลผู้มีความชอบ อีกประการหนึ่งคือมีรับสั่งให้ฮองฮูสงสลายกองทัพลง เว้นแต่กันกำลังพลเดินเท้าและม้าราวหมื่นเศษไว้คุมแดนกิจิ๋วแล้ว ที่เหลือนอกนั้นให้คืนกลับเมืองเดิมทั้งสิ้น เดิมเป็นพลรักษาเมืองก็คงเป็นพลรักษาเมืองดังเก่า เดิมเป็นพลอาสาสมัครก็ให้สลายแยกย้ายกลับบ้านไป
กองพลของซุนเจินนั้นเป็นพลอาสาสมัคร หาใช่พลรักษาเมืองไม่ จึงอยู่ในเกณฑ์ที่ต้องสลายแยกย้ายอยู่แล้ว หากแต่บังเอิญซุนเจินได้รับแต่งตั้งเป็นจงเว่ย(1)แห่งแคว้นเจ้า อันเป็นตำแหน่งฝ่ายทหาร มีอำนาจคุมกำลังพล จึงพออาศัยช่องนี้กระทำการบางอย่างได้
อันที่จริง ก็หาจำต้องหาช่องกระทำการอันใดไม่ ด้วยกิจิ๋วเพิ่งสงบลงใหม่ ราษฎรยังหวาดหวั่นมิเป็นสุข ทัพโพกผ้าเหลืองแม้พ่ายแล้ว แต่พรรคพวกที่เหลือก็ยังมีอยู่ ทั้งตามถิ่นต่าง ๆ ยังมีโจรผู้ร้ายฉวยโอกาสก่อการลุกฮือขึ้นเป็นอันมาก เพื่อรักษาความเรียบร้อยตามหัวเมือง บรรดาเมืองและแคว้นย่อมขาดทแกล้วทหารคอยป้องกันมิได้ ยิ่งทัพโพกผ้าเหลืองที่เหลือส่วนใหญ่ล่าถอยเข้าไปซ่อนตัวในภูเขาไท่หางแถบแคว้นเจ้าและเสียงสันด้วยแล้ว ถิ่นนี้ก็ยิ่งต้องมีทแกล้วทหารกล้าคอยตั้งมั่นป้องกัน เพราะฉะนั้น เมื่อได้รับความเห็นชอบจากฮองฮูสง เจ้าเมืองกิจิ๋วคนใหม่แล้ว ซุนเจินจึงกันพลเดินเท้าและม้าไว้สองพันเศษ ส่วนพันคนที่เหลือนั้น ผู้ใดประสงค์กลับบ้านก็แจกเสบียงค่าทางให้ ผู้ใดไร้บ้านจะกลับ หรือมิประสงค์กลับ ยินดีเข้าสวามิภักดิ์เป็นปินเค่อ(2) เป็นถูฟู่(3)ในสังกัดซุนเจิน ก็จัดรวมเข้าเป็นกองหนึ่ง ให้ซุนเฉิงกับเฉินเปาคุมพากลับเองอิม ด้วยก่อนหน้านี้ซุนเฉิงได้รับบัญชาซุนเจินไปกว้านซื้อที่ดินไว้ที่เองอิมเป็นจำนวนมากแล้ว เพียงพอจักจัดที่อยู่ให้คนเหล่านี้ได้